فرضيه مطالعه بر اين مبنا است كه در استئو آرتريت زانو علاوه بر عضلات ران، عضلات ساق نيز درگير ميشوند و انجام فيزيوتراپي عضلات مذكور علاوه بر فيزيوتراپي رايج ميتواند در بهبود علايم و عملكرد بيمار موثر باشد. به همين منظور بيماران در دو گروه بصورت تصادفي قرار گرفته و قبل فيزيوتراپي تحت آزمونهاي مختلف جهت تعيين عملكرد از جمله پرسشنامه هاي WOMAC ، Lequesne، تعيين Falling risk با دستگاه Balance Sys. و تعيين Body Composition , قدرت دورسي و پلانتار فلكسيون پا با isokinetic قرار ميگيرند، سپس هر دو گروه تحت فيزيوتراپي روتين قرار گرفته و در گروه مداخله، تمرينات كششي و تقويتي عضلات ساق نيز اضافه خواهد شد بعد 20 جلسه فيزيوتراپي، مجددا تستهاي فوق تكرار خواهند شد و نتاج مقايسه خواهند شد.