اثربخشي آموزش تاب آوري رواني بر ميزان پرخاشگري و احساس شادكامي دانشجويان

چكيده هدف: پژوهش حاضر به منظور تعیین اثربخشي آموزش تاب آوري بر پرخاشگري و شادكامي دانشجويان پرستاري و مامايي انجام خواهد شد. طراحی: پژوهش حاضر، یک طرح آزمایشی از نوع پیش¬آزمون ¬ـ¬ پس¬آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل تمامی دانشجويان پرستاری دانشگاه آزاد رشت در سال 1395 خواهد بود. پس از ارائه توضیحات لازم به مراجعه¬کنندگان دربارۀ اهداف مطالعه،افراد به پرسشنامه¬های 3 بخشی اطلاعات فردي، شادکامی و پرخاشگری پاسخ خواهند داد. نحوه انجام: جهت انجام پژوهش، در جلسه توجیهی براي 400 نفر واجد شرایط، توضیحاتی در مورد پژوهش داده خواهد شد که درصورت تمایل، به سؤالات پاسخ دهند. پس از پاسخ¬دهی، 58 نفر که نمرات پایین¬تری در پرخاشگری و شادکامی کسب کنند مشخص شده که از میان آنان،30 نفر به طور تصادفی انتخاب و به دو گروه 15 نفری کنترل و آزمایش تقسیم خواهند شد. به همه افراد گفته خواهد شد که در هر مرحله ای از پژوهش می¬توانند برنامه را ترک کنند و تاکید خواهد شد که تمامی اطلاعات جلسات آموزشی، اسامی و نتایج مطالعه با رعایت همه جوانب اخلاقی حفظ خواهد شد. شرکت کنندگان: جامعه آماری مطالعه تمامی دانشجويان پرستاری دانشگاه آزاد اسلامی رشت در سال 1395 و به تعداد 400 نفر خواهد بود. تمایل به شرکت در پژوهش و نداشتن سابقه بیماری روانی، معیارهاي ورود به پژوهش خواهد بود. مداخلات: برنامه مداخله بر اساس بسته آموزشی تاب آوري است که طی 12 جلسه انجام خواهد شد. متغیرهای پیامد: پرخاشگري و شادكامي متغیرهای پیامد اصلی پژوهش هستند.

دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت