مقایسه مایع درمانی بروش مانیتورینگPVI (Plethysmography Variability Index) و مایع درمانی رایج در بهبود عملکرد کلیه پیوندی و میزان لاکتات خون

در این مطالعه آینده نگر کارازمایی بالینی تصادفی دو سو کور برای یافتن روش موثر تر مایع درمانی حین عمل جراحی. دو روش مایع درمانی تحت هدایت مانیتورینگ PVI (Plethysmography Variability Index) و مایع درمانی رایج از جهت بهبود کارکرد کلبه پیوندی (برونده ادراری) و جلوگیری از پیشرفت اسیدوز(که با سنجش لاکتات سرم تخمین زده می شود) مقایسه می شوند. بیماران گیرنده پیوند کلیه بین 18 تا 70 سالکه موردی از کاردیومیوپاتی شناحته شده؛ بیماران مبتلا به آریتمی (شامل ریتم AF)؛ بیماران با سابقه تعویض بیش از یک دریچه قلبی؛بیماران مبتلا به COPD شدید یا آسم؛ بیماران مبتلا به Morbid Obesity (BMI>45)؛ بیماران با Left Ventricular Ejection Fraction<40%؛ هموگلوبین کمتر از 7؛ بیماران با سابقه دریافت پیوند قبلی کلیه یا بیماری قلبی علامتدار نباشند وارد مطالعه می شوند. افرادی که آریتمی حوالی عمل جراحی یا خونریزی بیش از 1000 سی سی حین عمل جراحی دارند از مطالعه خارج می شوند. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم می شوند. در گروه مداخله مایع درمانی با استفاده از مانیتورینگ PVI (Plethysmography Variability Index) و در گروه کنترل مایع درمانی به روش مرسوم پیوند کلیه و بصورت لیبرال تجویز می شود. آنالیز گازهای خون شریانی, ثبت علایم حیاتی و برون ده ادراری انجام می شود و در نهایت از طریق روش آنالیز آماری بین دو گروه مقایسه میگردد. بهبود عملکرد کلیه دریافتی با برون ده ادراری و میزان اسیدوز با لاکتات سرم و PH خون شریانی اندازه گیری می شوند.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران. دانشکده پزشکی