بررسی اثربخشی آموزش شادکامی بر خودکارآمدی عمومی دانشجویان پرستاری

هدف مطالعه بررسی اثربخشی آموزش شادکامی بر خودکارآمدی عمومی دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی سبزوار است. طراحی: اين مطالعه از نوع كارآزمايي باليني شاهد دار تصادفي دو گروه مورد و شاهد مي باشد. روش انجام مطالعه: الف- جمعیت مورد مطالعه: این مطالعه بر روی دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی سبزوار که معیارهای ورود به مطالعه را دارند انجام می شود. معیارهای ورود: حداقل دو ترم از تحصیل وی در رشته پرستاری گذشته باشد؛ دارا بودن سلامت جسمی و روانی؛ عدم ابتلاء بستگان درجه یک به بیماری روانی یا بیماری مزمن جسمی؛ عدم شرکت در برنامه های پژوهشی مشابه و یا کارگاه های آموزشی به طور همزمان،معیارهای خروج: عدم تمایل به ادامه شرکت در مطالعه؛ وقوع حادثه تلخ مانند فوت بستگان درجه یک در طول مطالعه؛ غیبت بیش از دو جلسه فرد در کلاس ها. حجم نمونه: تعداد182 دانشجو. مداخله مورد مطالعه: دانشجویان با توجه به معیارهای ورود به روش طبقه بندی متناسب با حجم نمونه ها انتخاب و در دو گروه آزمون و شاهد قرار می گیرند. در مرحله قبل از مداخله، فرم اطلاعات دموگرافیک و پرسشنامه شادی آکسفورد و پرسشنامه خودکارامدی شرر توسط نمونه ها به شیوه ی خودگزارش دهی تکمیل می شود. سپس به مدت هشت هفته، هر هفته یک جلسه شصت دقیقه ای آموزش شادکامی توسط محقق و زیر نظر روانشناس جهت گروه آزمون اجرا می شود. در گروه شاهد مداخله ای صورت نمی گیرد. در پایان جلسه آخر مجددا پرسشنامه شادی آکسفورد و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر توسط هر دو گروه تکمیل می شود. سپس در مرحله پیگیری دو ماه بعد، مجددا پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و پرسشنامه شادی آکسفورد توسط هر دو گروه تکمیل می شود. در پایان اطلاعات به دست آمده با هم مقایسه خواهند شد.

دانشگاه علوم پزشکی سبزوار