کارآزمایی بالینی تأثیر اتولوگوس پلاسما تراپی بر علایم بالینی بیماران مبتلا به کهیر مزمن خود به خودی در مقایسه با عدم پلاسماتراپی

هدف از این مطالعه بررسی تأثیر اتولوگوس پلاسما تراپی بر علایم بالینی کهیر مزمن خود به خودی می باشد. طراحی این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی قبل و بعد بر روی مبتلایان به دو فرم ایدیوپاتیک و اتو ایمیون بیماری کهیر مزمن خودبه خودی است. معیار های اصلی ورود به مطالعه کهیر بالای 2 ماه؛ سن بالای 15 سال؛ رضایت به شرکت در مطالعه؛ تست پوستی Prick منفی برای آلرژن های استنشاقی و خوراكی شايع و نتيجه نرمال در آزمايشات CBC (شمارش سلول های خون)، ANA (آنتی نوکلئار آنتی بادی)، ESR (میزان رسوب اریتروسیت)، LFT (تست های عملکرد کبدی)، U/A (آنالیز ادرار) و S/E (بررسی مدفوع) است. معیار های اصلی خروج از مطالعه حاملگی؛ کهیر فیزیکی؛ استفاده از کورتون و ایمونوساپرسیو در طی 6 هفته اخیر؛ استفاده از داروهایی به غیر از آنتی هیستامین و سایر بیماری های سیستمیک است. بیماران كهیر مزمن خود به خودی با توجه به شرح حال و نشانه‌های بالینی بیماری، از كلینیك آلرژی بیمارستان شهدای خلیج فارس بوشهر جمع آوری و بعد از انجام تست پوستی پلاسما اتولوگ به دو نوع ایدیوپاتیک و اتوایمیون تقسیم می شوند. پس از موافقت افراد مورد آزمایش و اخذ رضایت کتبی، بیماران مورد مطالعه تحت درمان با پلاسمای اتولوگ به مدت 10 هفته قرار می گیرند. به منظور بررسی بهبود کلینیکی بیماران، هر دو گروه مورد مطالعه قبل از درمان، هر هفته در طی درمان و یک هفته بعد از اتمام درمان از نظر شدّت و فعالیّت بیماری با دو شاخص DLQI (مخفف Dermatology Life Quality Index) یعنی شاخص پوستی کیفیّت زندگی و TSS (مخفف Total Symptoms Score) یعنی امتیاز مجموع علایم مورد بررسی قرار می گیرند. در پایان دوره ی درمان، قضاوت بهبود بر اساس یافته های کلینیکی بر مبنای تغییرات معیار DLQI و TSS خواهد بود.

کمیته تحقیقات دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی بوشهر