بررسی نقش پرستار رابط بر اضطراب ناشی از انتقال بیماران از بخش مراقبت‌های ویژه به بخش‌های عمومی

هدف تعیین تأثیر به‌کارگیری پرستار رابط بر اضطراب ناشی از انتقال بیماران از بخش مراقبت‌های ویژه به بخش‌های عمومی می باشد این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی با گروه کنترل می‌باشد. روش نمونه گيري در اين مطالعه به صورت تصادفی ساده مستقل با گروه کنترل است. محيط پژوهش: بخش مراقبت‌های ویژه و بخش‌های عمومی در مراکز آموزشی درمانی منتخب دانشگاه علوم پزشکی ایران. در این طرح هر بیمار در گروه آزمون حداقل سه مرتبه توسط پرستار رابط تا ۲۴ ساعت در فواصل زمانی قبل از انتقال، ۴ و ۲۴ ساعت بعد از انتقال ویزیت خواهد شد و مداخلات لازم صورت گرفته و اضطراب وی ثبت خواهد گردید. پرسشنامه اضطراب اشپیلبرگر توسط بیماران در دو نوبت قبل و 24 ساعت بعد از انتقال و پرسشنامه سنجش دیداری اضطراب (VAS_A)در 3 نوبت قبل از انتقال، ۴ و ۲۴ ساعت بعد از انتقال پر خواهد گردید معیار ورود: دستور انتقال به بخش عمومی. معیارخروج: ترخیص با رضایت شخصی. حجم نمونه در هر گروه 36 نفر. مداخلات: مطالعه پرونده بیمار در شروع مداخله، توضیح در مورد علت انتقال، تعداد کارکنان و امکانات موجود در بخش به بیمار و خانواده وی، حمایت عاطفی از بیمار از زمان اطلاع وی از انتقال و در طول بستری در بخش، ارائه‌ی توضیحات به پرستار تحویل‌گیرندهی بیمار در بخش در مورد روند کلی مراقبت‌های انجام‌شده در بخش مراقبت‌های ویژه و نیازهای مراقبتی بیمار در بخش، مرور داروهایی که قرار است بیمار در بخش دریافت نماید (لازم به ذکر است که پرستار رابط، قبل از انتقال پرونده‌ی بیمار را به‌طور کامل بررسی خواهد کرد)، ملاقات بیمار در بخش توسط پرستار رابط انجام و توضیح وضعیت کنونی و روند بهبودی بیمار در بخش به بیمار و خانواده وی انجام خواهد گرفت. همچنین شماره تماس پرستار رابط در اختیار بیماران گروه آزمون قرار داده خواهد شد تا در صورت نیاز با وی درتماس باشند. پیامدها: کاهش اضطراب در بیماران انتقالی

دانشگاه علوم پزشکی ایران