میزان دز مطلوب هپارین جهت باز ماندن کاتتر های مرکزی گذاشته شده از رگ محیطی در نوزادان

در این کاآزمایی بالینی تعداد هشتاد و نه نوزادان مساوی و کمتر از 1500 گرم که معیار های ورود به مطالعه را داشتند با استفاده از جدول اعداد تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول (گروه با دز پایین) پس از گذاشتن کاتتر، هپارین به میزان یک و نیم واحد در ساعت به ازاء هر یک کلوگرم از وزن بدن به همراه سرم دکستروز انفوزیون گردید. در گروه دوم (گروه با دز بالا) هپارین به میزان نیم واحد به ازاء هر سی سی از محلول دکستروز انفوزیون شد. کور سازی برای کمیته پایش اطلاعات انجام شد. قسمت خارجی کاتتر با یک پوشش شفاف استریل پوشانده شد. اجازه خونگیری از کاتتر و یا تزریق فراورده های خونی از طریق کاتتر در هیچ یک از دو گروه داده نشد. تصمیم گیری برای خروج کاتتر توسط اتند نوزادان انجام گرفت. متغییر پیامد اولیه مدت زمان باز بودن کاتتر است. مدت زمان باز بودن کاتتر بر حسب ساعت بیان می شود و طبق تعریف، زمان بین گذاشتن کاتتر تا برداشت آن ناشی از انسداد می باشد. انسداد بر اساس عدم توانایی فشردن یک سی سی از محلول نرمال سالین 9/. درصد از طریق سرنگ پنج سی سی تعریف گردید. متغییر های پیامد ثانویه شامل سپسیس, سپسیس ناشی از کاتتر, فلبیت, ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین, واکنش های پوستی, میزان خونریزی داخل بطنی و در صورت وجود شدت آن, تغییرات فشار خون, مرگ و سایر علل خارج شدن کاتتر(مانند پایان درمان, نشت و پارگی کاتتر و خارج شدن ناگهانی آن) بود.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشکی اصفهان