مقایسه تأثیر دو روش تن آرامی و گروه های حمایتی بر شادکامی دانشجویان پرستاری

تحقيق حاضر با هدف مقایسه تأثیر دو روش تن آرامی و گروه های حمایتی بر شادکامی دانشجویان پرستاری می باشد. مطالعه، مداخله ای، مقایسه ای از نوع کارآزمایی کنترل دار تصادفی و یک سو کور می باشد. معيارهاي اصلي ورود به مطالعه: طبق پرسشنامه شادکامی آکسفورد نمرات کمتر از 50 را داشته باشند؛ عدم سابقه اختلالات روانی و مصرف داروهای آرام بخش. معيارهاي اصلي خروج از مطالعه: عدم حضور در کلاس ها بیش از 2 جلسه؛ غیبت در یکی از جلسات پیش یا پس آزمون. جمعيت مورد مطالعه و حجم نمونه: 150 نفراز دانشجویان پرستاری طبق معیارهای ورود انتخاب می شوند، سپس به گروه های مورد و شاهد تقسیم می شوند. مداخلات: قبل از شروع ابتدا پیش آزمون از نمونه ها اخذ گردید. سپس در هفته اول شروع مداخلات ابتدا تکنیک آرام سازی پیش رونده عضلانی بمدت 5 جلسه متوالی 45 دقیقه ای اجرا گردید؛ ضمن اینکه دانشجویان در منزل نیز به مدت ده دقیقه تمرین داشتند. روش گروه های حمایتی در هفته دوم نیز به مدت 5 جلسه 45 دقیقه ای اجرا گردید. در انتها پس آزمون از نمونه ها گرفته شد و نتایج با یکدیگر مقایسه گردید. بر روی گروه شاهد مداخله ای صورت نگرفت. زمان مداخله یک هفته پس از اتمام نمونه گیری بود. پيامدهاي اولیه: افزایش شادکامی دانشجویان می باشد.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز