بررسی تاثیر آموزش روانی والدین بر رفتارهای خودتخریبی غیر مستقیم نوجوانان اقدام کننده به خودکشی در شهر شیراز

خود تخریبی مزمن رفتارهایی را شامل میشود که در آنها فرد یک گرایش عمومی به درگیر شدن در اعمالی را دارد که احتمال تجربه کردن آثار منفی آتی را برای فرد افزایش میدهد و یا احتمال روبرو شدن با آثار مثبت در آینده را کاهش میدهد. این رفتارها بدلیل نامشهود بودن و گاها عادی تلقی شدن، از چشم افراد دور می مانند.این رفتارها بطور معنی داری با روش های اقدام به خودکشی در ارتباط هستند.میزان بالای اقدام به خودکشی در میان نوجوانان و روند رو به رشد آن ضرورت وجود اقدامات پیش گیرانه را نشان می دهد.هدف این مطالعه بررسی تاثیر آموزش روانی والدین بر میزان رفتارهای خودتخریبی مزمن در نوجوانان است. در این مطالعه تاثیر آموزش روانی والدین بعنوان متغیر مستقل بر میزان رفتارهای خودتخریبی مزمن در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی با استفاده از گروه مداخله و کنترل مورد بررسی قرار می گیرد. 60 خانواده از مراجعه کنندگان به مراکز درمانی که فرزند 12 تا 17 ساله ای دارند که اقدام به خودکشی نموده باشد و دارای حالات سایکوتیک نباشد برای شرکت در مطالعه بصورت تصادفی در دو گروه قرار داده میشوند.شرکت کنندگان گروه مداخله در جلسات آموزش روانی شرکت میکنند و همه شرکت کنندگان در شرایط پیش و پس آزمون و 3ماه پس از اتمام جلسات برای پیگیری نتایج، توسط پرسشنامه SDQ و CSDS ارزیابی می شوند.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز