بررسی تاثیر انجام پلاسمافرزیس در بهبود وضعیت تنفسی و اسیدوز بیماران دچار شکستگی ناپایدار کمپلکس لگن واستخوان های بلند

امروزه تروما ها یکی از بزرگترین چالش ها در علم پزشکی می باشد.در حدود 90 درصد از تروما ها همراه با شکستگی استخوان می باشند. دلیل اصلی مرگ در تروماهای بلانت شدید نارسایی ارکان های مختلف می باشد. تروما و شوک باعث ایجاد موجی از پاسخ های التهابی میشوند که به نظر میرسد سیتوکین های التهابی همچون فاکتور نکروز تومور (TNF-α)، اینترلوکین 1بتا (IL-1β) و اینترلوکین 6 (IL-6) نقش اساسی ایفا میکنند. پلاسما فرزیس روشی هست که در آن می توان این فاکتور های التهابی و اتو آنتی بادی ها را از جریان خون جدا کرد. در این مطالعه سعی خواهد شد تا اثرات پلاسمافرزیس بر وضعیت تنفس و اسیدوز بیمار به عنوان بخشی از روند بهبودی مدیریت بیماران ترومایی با شکستگی کمپلکس و ناپایدار لگن واستخوان های بلند ارزیابی شود. در این مطالعه کارآزمایی بالینی 12 نفر که شکستگی کمپلکس لگن ناپایدار یا استخوان های بلند و سن 15 تا 65 در مدت 1 سال (مهر 1393 تا مهر 1394) به اورژانس بیمارستان آموزشی-درمانی امام رضا مراجعه خواهند کرد و در بخش مراقبت های ویژه بستری خواهند شد وارد مطالعه خواهند شد. این بیماران تحت پلاسمافرزیس قرار خواهند گرفت و اثر پلاسمافرزیس بر وضعیت تنفس و اسیدوز بیمار به عنوان بخشی از روند بهبودی مدیریت بیماران ترومایی با شکستگی کمپلکس و ناپایدار لگن واستخوان های بلند ارزیابی شود.

دانشگاه علوم پزشکی تبریز