اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری بر افسردگی،امید به زندگی و سازگاری بیماران مبتلا به هپاتیت نوع ب

هدف تحقیق:تعیین اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری (مبتنی بر آموزش گروهی) بر افسردگی، سازگاری وامید به زندگی بیماران مبتلا به هپاتیت نوع ب.متغیر مستقل:درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر آموزش گروهی.متغیرهای وابسته افسردگی بیماران مبتلا به هپاتیت نوع ب.امید به زندگی بیماران مبتلا به هپاتیت نوع ب. سازگاری بیماران مبتلا به هپاتیت نوع ب.طرح تحقیق:پژوهش حاضر از نوع تحقیقات کاربردی واز لحاظ روش تحقیق به دلیل وجود یک گروه کنترل وآزمایش از نوع تحقیقات آزمایشی به شمار می رود.از آنجا گه گروه کنترل با گروه آزمایش همتا شده است وملاک انتصاب اعضای گروه کنترل به صورت تصادفی محض نبوده است از نوع تحقیقات شبه تجربی به شمار می رود.جامعه آماری پژوهش:جامعه آماری در این پژوهش شامل بیماران 25-40 ساله مبتلا به هپاتیت نوع ب در سطح شهر مشهد(زیر انجمن بیماران مبتلا به بیماریهای کبدی مشهد مقدس)در سال 1391 می باشند،که دارای همبودی اختلال افسردگی (بر اساس ملاکهای DSM-IV-TR (، ومیزان پایین امید به زندگی(بر طبق نمرات بدست آمده در آزمون امیدواری اشنایدر) ومیزان پایین سازگاری(بر طبق نمرات بدست آمده در آزمون سازگاری بل) بوده است.نمونه وروش نمونه گیری:از بین جامعه آماری تعداد 28 نفر بصورت نمونه گیری مبتنی بر هدف ودسترسی انتخاب شدند که بترتیب به دو گروه 14 نفری آزمایش وکنترل تقسیم شدندشیوه اجرا:در این پژوهش که بروی بیماران مبتلا به هپاتیت نوع(ب) صورت گرفته،سپس دو گروه آزمایش وکنترل خود را تشکیل داده و بعد از گذاشتن جلسه ای توجیهی برای هر دو گروه کنترل وآزمایش و گرفتن تست های افسردگی وامیدواری اشنایدر وسازگاری بل وتشخیص افسردگی،کاهش امیدواری،کاهش سازگاری در دو گروه کنترل وآزمایش، برای گروه آزمایش 10 جلسه به مدت زمان حدودا 120 دقیقه،جلسات مداخله ای مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری(مبتنی بر کار آموزش گروهی) گذاشته شد. برای گروه کنترل نیز 10 جلسه 120 دقیقه ای مبتنی بر مهارتهای زندگی ارائه شد.

دانشگاه ازاد اسلامی واحد تربت جام