بررسی اثربخشی استفاده از Transcranial Direct Current Stimulation (tDCS) به روش تحريک دو نقطه ای در مقايسه با استفاده ازSham Stimulation در بازتوانی حرکتی اندام فوقانی بيماران مبتلا به سکته مغزی ايسکميک

اهداف: هدف اصلی اين مطالعه تعيين اثربخشی تحريک مغز با استفاده از Transcranial Direct Current Stimulation (tDCS) در بهبود ناتوانی حرکتی اندام فوقانی ناشی از سکته مغزی ايسکميک حاد می باشد. طراحی: جامعه مورد مطالعه بيماران مبتلا به سکته مغزی ايسکميک حاد مراجعه کننده به بيمارستان شريعتی می باشند. حجم نمونه مورد نياز 30 بيمار در هرگروه می باشد و اين مطالعه يک کارآزمايی بالينی دوسوکور در فاز 2 می باشد. بيماران پس از ورود به مطالعه به صورت تصادفی (تصادفی سازی طبقه ای) به دو گروه تقسيم می شوند. نحوه انجام: بيماران پس از اخذ رضايتنامه، تحت درمان با دستگاه tDCS به دو صورت تحريک واقعی يا غير واقعی قرار می گيرند. ويزيتهای بيماران شامل زمان صفر (ورود به مطالعه)، هفته 2، ماه 1، و ماه 3 می باشد. شرکت کنندگان: بيماران مبتلا به سکته مغزی ايسکميک حاد مراجعه کننده به بيمارستان شريعتی می باشند. از معيارهای خروج از مطالعه ابتلا به آفازی گلوبال شديد و دمانس در قبل از مراجعه می باشد. مداخلات: گروه مداخله بمدت 5 جلسه تحريک واقعی می شوند. در هر جلسه ابتدا ناحيه کورتکس حرکتی اوليه مغز به صورت دو نيمکره ای تحريک می شود. پس از چند دقيقه استراحت، ناحيه پيش آهيانه ای پشتی خارجی سمت چپ تحريک می شود. گروه کنترل نيز بمدت 5 جلسه تحريک در همان ناحيه ها ولی به صورت غير واقعی دريافت می دارد. متغير پيامد اصلی: توانايی حرکتی اندام فوقانی و مهارت استفاده از اندام فوقانی می باشد.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران