اثربخشی تدریس رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد در قیاس با عدم آموزش آن در تعدیل طرحواره های ناسازگار اولیه در مراجعان متقاضی طلاق

هدف از این مطالعه، بررسی اثربخشی آموزش رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد در تعدیل طرحواره های ناسازگار اولیه در مراجعان متقاضی طلاق می باشد. مطالعه به صورت تک مرکزی، بدون کورسازی و دو گروهه برگزار می گردد. جامعه آماری پژوهش، کلیه زنان مراجعه کننده به دادسرا و دادگاه شهرستان فردوس خواهند بود که در طول سال 1395 برای طلاق مراجعه کرده اند. تعداد 40 نفر به عنوان نمونه مطالعه به روش در دسترس انتخاب خواهند شد و به روش تصادفی ساده به گروه آزمایش و گروه کنترل تخصیص خواهند یافت (20 نفر در هر گروه). معیارهای ورود عبارتند از خانم های متقاضی طلاق در سال 1395؛ رضایت آگاهانه برای مشارکت در مطالعه؛ و کسب نمره حداقل 15 در پرسشنامه فرم کوتاه طرحواره های ناسازگار یانگ. عمده معیارهای خروج از مطالعه عبارتند از عدم رضایت به ادامه مشارکت در مطالعه؛ جدا زندگی کردن از همسر به علت تعارض شدید؛ و داشتن بیماری مزمن بدنی یا اختلالات روانی. هر دو گروه قبل از شروع مداخله، پرسشنامه فرم کوتاه طرحواره یانگ را تکمیل می نمایند. گروه آزمایش طی 8 جلسه (هفته ای 1 جلسه) تحت آموزش روان درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار خواهند گرفت. جلسات یک و نیم ساعته خواهد بود و بعد از 8 جلسه، پرسشنامه فرم کوتاه طرحواره یانگ توسط هر دو گروه آزمایش و کنترل به صورت همزمان تکمیل خواهد شد. با قیاس میانگین نمره دو گروه، اثربخشی آموزش رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد در تعدیل طرحواره های ناسازگار اولیه در مراجعان متقاضی طلاق تعیین می گردد.

معاونت تحقیقات داشنگاه علوم پزشکی بیرجند