بررسی تاثیر آموزش ارتباط موثربه روش ایفای نقش بر ارتقای مهارتهای ارتباطی دانشجویان پرستاری در آموزش بالینی

هدف این مطالعه بررسی تاثیر روش ایفای نقش بر ارتقای مهارتهای ارتباطی دانشجویان پرستاری است. پژوهش حاضریک مطالعه کارآزمایی بالینی دو گروهی تصادفی است که درآن تأثیر متغیر مستقل آموزش ارتباط موثر به روش ایفای نقش را برمتغیر وابسته مهارتهاي ارتباطی دانشجویان پرستاری مورد ارزیابی قرارگرفت. 40 نفر از دانشجویان پرستاری دو دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله و تهران در نیمسال اول تحصیلی 92/93 بصورت انتخاب شدند. معیار ورود دانشجویان ترم 4 که واحد کارآموزی داخلی و جراحی یک را می گذراند و معیار خروج غیبت در کارآموزی بود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه پژوهشگر ساخته که شامل دو بخش بود. بخش اول مربوط به اطلاعات دموگرافیک وبخش دوم شامل 28گویه ای بود که پنج حیطه مهارت های کلامی و غیر کلامی، هماهنگی درونی و بیرونی، احترام به مددجو و پذیرش غیر مشروط را می سنجید. جهت جمع آوری داده ها قبل از شروع کارآموزی، مهارت های ارتباطی دانشجویان هر دو گروه بوسیله پرسشنامه اندازه گیری شد. سپس دانشجویان گروه آزمون در طول دوره کارآموزی داخلی جراحی1، تحت آموزش مهارت های ارتباطی را با روش ایفای نقش قرار گرفتند. دانشجویان گروه شاهد به روش مرسوم کار آموزی را طی نمودند. در پایان مجددا مهارت های ارتباطی هر دوگروه ارزیابی گردید.

مرکز تحقیقات علوم رفتاری دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله(عج)