برسی فعالیت الکترومیوگرافی عضلات گلوتئال پس از تیپینگ و تاثیر ان بر عملکرد مچ پا در مردان فوتبالیست 18 تا 40 سال مبتلا به پیچ خوردگی مزمن رباط خارجی مچ پا

هدف مطالعه: بررسی فعالیت الکترومیوگرافی عضلات گلوتئال پس از تیپینگ و تاثیر ان بر عملکرد مچ پا در مردان فوتبالیست 18 تا 40 سال مبتلا به پیچ خوردگی مزمن رباط خارجی مچ پا طراحی: این تحقیق یک مطالعه کلینیکی تصادفی کورسازی شده است که در آن 30 ورزشکار به طور تصادفی به دو گروه نواربندی ونواربندی شم تقسیم می شوند. جمعیت مورد مطالعه: 30 مرد فوتبالیست 18 تا 40 ساله در مطالعه شرکت می کنند. معیارهای ورود: سابقه حداقل یک حادثه پیچ خوردگی درجه 2 مچ پا (با تشخیص پزشک مشخص شده باشد) در بیشتر از 5 هفته. گذشته معیارهای عدم ورود: پیچ خوردگی درجه 3، هرگونه بیماری سیستم عصبی مرکزی که بر مچ پا اثر می گذارد، صافی کف پا، مشکلات مفصل ساکروایلیاک، شکستگی های استخوانی، اختلالات نورولوژیک اندام تحتانی مداخلات: برای گروه نواربندی جهت نواربندی تسهیلی سرینی بزرگ ومتوسط نوار با کشش 50% از ابتدای عضلات دوشاخه شده، درامتداد کناره های عضلات به برجستگی بزرگ استخوان ران می چسبد و برای گروه نوار بندی شم یک نوار با طول 20 ساتی متر بدون کشش روی قسمت میانی عضلات گلوتئال می چسبد. افراد در هر دو گروه قبل و بعد از نواربندی از لحاظ فعالیت الکترومیوگرافی عضلات گلوتئال حین رفتن روی پاشنه و تعادل ومیزان جهش یک پایی مورد ارزیابی قرار می گیرند. پیامد اصلی: زمان شروع ومیزان فعالیت الکترومیوگرافی عضلات گلوتئال حین رفتن روی پاشنه و فاصله ی به دست آمده در انجام تست ستاره ای وجهش یک پا قبل، بلافصله و48ساعت بعد ازنواربندی.

دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شیراز