بررسی تاثیر تدریس به روش نقشه کشی مفهومی بر یادگیری و رضایتمندی دانشجویان پرستاری سال اول دانشکده پرستاری و مامایی تهران در سال 1393-1392

ارتقای یادگیری معنادار یکی از اهداف اصلی آموزشی است و عاملی مهم در ارتقای تفکر خلاق و توانایی حل مساله در فراگیران است. با توجه به تحولات سیستم آموزشی و اهمیت امر آموزش در حرفه پرستاری، ضرورت استفاده از روش های مناسب و نوین آموزشی جهت دستیابی به مهارت های نظری و عملی دانشجویان مشخص می گردد. تدریس به روش نقشه مفهومی به عنوان یکی از استراتژی های تسهیل کننده تفکر خلاق، آموزش، یادگیری و ارزشیابی است. لذا محققین بر آن شدند که به مقایسه میزان یادگیری و رضایت مندی در دو گروه آزمایش (ترسیم نقشه مفهومی توسط دانشجویان پس از آموزش نحوه ترسیم نقشه مفهومی) و شاهد(سنتی) بپردازند تا شاید یافته های آنها در ارتقای آموزش تئوری و بالینی مورد استفاده معلیمن پرستاری قرار گیرد.و در نهایت با فارغ التحصیل شدن دانشجویان خلاق، امر مراقبت از بیمار ارتقاء یابد.در این تحقیق با روش نیمه تجربی با طرح دوگروهی با پس آزمون، بروی70 نفر از دانشجویان ترم اول پرستاری دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1393-1392 انجام خواهد گرفت. با روش نمونه گیری آسان و سپس انتخاب تصادفی گروه ها، دانشجویان به دو گروه شاهد و تجربه تقسیم خواهند شد. دانشجویان گروه شاهد و تجربی به مدت 8 جلسه و در طول دو ماه به ترتیب تحت آموزش به روش نقشه کشی مفهومی و سنتی، قرار خواهند گرفت. محتوای آموزشی 8 جلسه درس اصول و فنون پرستاری شامل: تزریق داخل جلدی، تزریق زیرجلدی، اندازه گیری فشار خون، مراقبت از تراکئوستومی، تعویض پانسمان، گاواژ و لاواژ، اکسیژن درمانی، تعویض ست وریدی خواهد بود. چهار هفته پس ازآخرین جلسه تدریس پس آزمون یادگیری با استفاده از چک لیست مشاهده مستقیم مهارت های رویه ای (آزمون داپس) و بلافاصله پس از آخرین جلسه تدریس رضایت سنجی با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته گرفته خواهد شد.اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار spss version22 مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران