اثر بخشی گروه درماني شناختي بر افزايش اميدواري دو گروه از مردان مبتلا به سل

هدف: هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی «گروه درمانی شناختی» بر افزایش امیدواری بیماران مبتلا به سل بستری در بیمارستان مسیح دانشوری بود. روش‏ كار: معيار ورود شامل تشخيص سل، مرد، حداقل 18سال، هشياري كامل، عدم سوء مصرف مواد و سابقه داروهاي روانپزشكي. جامعه پژوهش كليه مردان مبتلا به سل بستري در بيمارستان مسيح دانشوري در سال 1391 است. روش نمونه گيري :تمام بيماران مبتلا به سل (24 بيمار) كه داراي شرايط ورود به مطالعه بودند انتخاب، و سپس به صورت تصادفي ساده به دو گروه كنترل و آزمايش تقسيم شدند. این پژوهش کاربردی بر پایه‌ طرح پیش آزمون و پس آزمون و مقایسه گروه آزمايش با کنترل بود. بيماران گروه آزمايشي قبل و بعد از اجرای مداخله گروه درماني شناختي، در قالب 12 جلسه 60 دقيقه اي به پرسشنامه امیدواری اشنایدر پاسخ دادند. بیماران گروه کنترل نیز بدون انجام مداخله، 2 نوبت به پرسشنامه فوق پاسخ دادند. نتايج: نتايج نشان داد که «گروه درمانی شناختی» ‎در گروه آزمايش درمقایسه با گروه کنترل به طور معنی داری موجب افزایش امیدواری (انگیزه داشتن راه حل و اراده رسیدن به راه حل) در بیماران شده است .

بيمارستان دكتر مسيح دانشوري