بررسی تاثیر خاطره گویی گروهی بر توانایی های شناختی سالمندان دچار نارسایی شناختی خفیف

هدف: هدف از پژوهش حاضر تعیین تاثیر 8 هفته (8 جلسه) خاطره گویی گروهی بر توانایی¬های شناختی سالمندان دچار نارسائی¬های شناختی خفیف بود. روش: 72 (48 زن و 24 مرد) نفر از سالمندان 60 تا 84 ساله دچار اختلال شناختی خفیف به صورت هدفمند در دسترس به عنوان آزمودنی انتخاب شدند و با رعایت نسبت مساوی زن و مرد به صورت تصادفی در سه گروه خاطره گویی گروهی، مداخله گروهی (شاهد1) و بدون مداخله (شاهد2) تقسیم شدند. قبل و بعد از مداخله آزمون وضعیت شناختی (MMSE) از آزمودنی¬ها بعمل آمد. گروه خاطره گویی در 8 جلسه خاطره گویی گروهی (هر جلسه 90 دقیقه و هر هفته یک جلسه برای 8 هفته) شرکت کردند. جلسات گروه شاهد1 هم مشابه با گروه خاطره گویی بود با این تفاوت که بدون خاطره گویی تنها به صورت گروهی با هم صحبت می¬کردند. گروه شاهد2 هیچ مداخله¬ای دریافت نکرد. از آزمونهای تحلیل واریانس یک راهه مستقل، کروسکال والیس، t جفتی و مجذور کای برای بررسی و مقایسه تغییرات متغیرها استفاده شد. یافته ها: توانایی شناختی در دو گروه خاطره گویی و مداخله گروهی به طور معنادار افزایش یافت (P<0.05)، اما در گروه بدون مداخله تغییر معناداری مشاهده نشد (P>0.05). این افزایش در گروه خاطره گویی به طور معنادار بیشتر از دو گروه دیگر و در گروه مداخله گروهی نیز به طور معنادار بیشتر از گروه بدون مداخله بود (P<0.05).

دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی تهران