مقایسه اثر تمرین های کششی استاتیک و ویبریشن بر شاخص های ثبات وضعیتی در زنان سالم

هدف از این مطالعه مقایسه تأثیر تمرین های کششی استاتیک با ویبریشن بر شاخص های ثبات وضعیتی در زنان سالم بود. اين کارآزمايي باليني تصادفی در سال 1390 در دانشگاه علوم پزشکي زاهدان انجام شد. چهل و پنج دانشجوی دختر سالم از طريق نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. معيارهاي ورود به مطالعه عبارت بودند از: سن بین 25-18، عدم احساس درد در مفاصل مچ پا، عدم انجام فعالیت ورزشی خاص طی مطالعه، نداشتن سابقه اختلال حسی و حرکتی در اندام تحتانی، عدم وجود سابقه مواردی همانند بیماری های عصبی عضلانی، دامنه حرکتی غیرطبیعی و دفرمیتی در اندام های تحتانی، سرگیچه، آسیب مفصل مچ پا، جراحی، اختلال تعادل و بیماری های قلبی، نورولوژیک، تنفسی و روماتولوژیکی. شرايط خروج از مطالعه عبارت بودند از: احساس درد در مفصل مچ پا طی مطالعه، ناتوانی در انجام آزمون های قبل و پس از مداخله، انجام تمرین های موثر در بهبود تعادل و کامل نشدن جلسات مداخله. افراد بصورت تصادفي در سه گروه مساوی تمرین های کششی استاتیک، ویبریشن و کنترل قرار گرفتند. گروه اول تمرین های کششی استاتیک 5 ثانیه ای به مدت 4 هفته، هر هفته 5 روز و هر روز به مدت 20 دقیقه دریافت کرد. گروه دوم ویبریشن با فشار متوسط، فرکانس بالا و سرعت 2500 دور در دقیقه بمدت 20 دقيقه با همان دوز دریافت کرد. برای گروه کنترل مداخله ی انجام نشد. شاخص های ثبات کلی، قدامی- خلفی و جانبی با سیستم تعادلی بایودکس در وضعیت های مختلف، قبل و بعد از مداخله اندازه گیری شدند.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان