مقایسه ی ميزان موفقيت کلینیکی ریزپیچ ها با شروع اعمال نیرو در سه زمان متفاوت: بلافاصله، شش هفته و چهارده هفته پس از قراردهی ریز پیچ در بیماران ارتودنسی

هدف این مطالعه بررسی میزان موفقیت ریزپیچ های ارتودنسی با شروع اعمال نیرو در زمان های متفاوت بعد از قرار دادن آنها می باشد. این مطالعه بصورت تصادفي و غیر کور خواهد بود. جمعيت مورد مطالعه از بیماران مراجعه کننده به بخش ارتودنسی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز و مطب مجری طرح در سالهای 1392 و 1393 انتخاب خواهند شد. معيار اصلي ورود به مطالعه این است که طرح درمان بیماران باید شامل قرار دادن یک ریزپیچ در هر طرف فک بالا بین دندانهای آسیای کوچک دوم و آسیای بزرگ اول جهت تقویت انکوریج به منظور عقب بردن دندانهای قدامی می باشد. حجم نمونه شامل 180 ریزپیچ خواهد بود که در 90 بیمار قرار می گیرد. در هر بیمار یک ریز پیچ در هر طرف فک بالا بين دندان‌هاي آسیای کوچک دوم و آسیای بزرگ اول قرار داده خواهد شد. گشتاور قراردهی توسط ابزار اندازه گیری گشتاور تعیین می شود. با توجه به تأثیر سن در میزان موفقیت ریزپیچ ها، جهت همسان کردن گروهها بیماران به دو گروه زیر 16 سال و بالای 16 سال تقسیم می شوند. هر یک از بیماران کمتر از 16سال بصورت تصادفی در یکی از سه گروه اعمال نیروی فوری، اعمال نیرو 6 هفته پس از قراردهی ریز پیچ و اعمال نیرو 14 هفته پس از قراردهی ریزپیچ وارد می شوند. هر یک از بیماران بالای 16 سال نیز بصورت تصادفی در یکی از سه گروه قرار می گیرند. از آنجا که بیمار و کلینیسین ناگزیر از زمان اعمال نیرو آگاه خواهند بود، امکان کورسازی در این مطالعه وجود ندارد. لقی سه هفته پس از قراردهی ریزپیچ، شش هفته پس از قراردهی ریزژیچ، ده هفته پس از قراردهی ریزپیچ و سپس هر 4 هفته ارزیابی خواهد شد. پيامد اوليه مورد انتظار عدم تفاوت در میزان موفقیت بالینی (عدم لقی) در سه گروه ریز پیچ با زمان شروع اعمال نیروی متفاوت است.

دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز