هدف ازمطالعه: بررسی اثر بخشی دو روش ورزش درمانی پایداری مرکزی و متد فلدنکریس در بیماران مبتلا به کمردرد غیراختصاصی مزمن طراحی: این مطالعه به صورت یک کارآزمایی کنترلی تصادفی دوسویه کور طراحی شده است. 60 بیمار با تشخیص کمردرد غیر اختصاصی مزمن برای حداقل 3 ماه به طور تصادفی در گروه فلدنکریس یا گروه ورزش پایداری مرکزی قرار گرفتند. درد با استفاده از پرسشنامه مک گیلMcGill ، ناتوانی با شاخص ناتوانی اسوستری (ODI) و کیفیت زندگی با WHOQOL-BREF و تعاملات ذهن و بدن با استفاده از ارزیابی چند بعدی هوشیاری (MAIA) اندازه گیری شد . قطر عضلات عرضی شکمی هنگام استراحت و مانور کشیدن توسط سونوگرافی قبل و بعد از مداخله ارزیابی شد. اطلاعات در ابتدا ، در پایان درمان ، جمع آوری شد. نحوه و محل انجام مطالعه: مطالعه در مرکز پزشکی ورزشی بیمارستان امام دانشگاه علوم پزشکی انجام شد. مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی موازی دوسو کور بود. هم شرکت کنندگان و و هم ارزیابان پیامد از تخصیص گروههای مطالعه بی اطلاع بودند. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: معیارهای ورود: • سابقه ابتلا به کمردرد:حداقل سه ماه • تشخیص کمردرد غیراختصاصی: به صورت کلینیکال • شدت درد در پرسشنامه مربوط به برآورد درد: بین 3تا 6 از 10 • سن بیماران: 18 تا 60 معیارهای خروج: • افرادی که سن بالای 68 و پایین 18سال دارند تشخیص کمردرد حاد یا اختصاصی گروه‌های مداخله: مطالعه شامل دو مداخله ورزش درمانی است گروه ورزش های پایدار کننده مرکزی و فلدنکریس که بر روی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی انجام شد. متغیرهای پیامد اصلی: این مطالعه به بررسی اثر دو نوع ورزش درمانی بر میزان درد، ناتوانی، هوشیاری بدنی، کیفیت زندگی و قطر عضله عرضی شکمی بیماران مبتلا به کمردرد غیر اختصاصی مزمن می پردازد.