بررسي اثربخشي بازتوانى شناختى و اصلاح سبك زندگى در بيماران اختلال شناختى خفيف نوع غير فراموشكار

امروزه جمعیت سالمندان در حال افزایش می باشد.از جمله مشکلات عمده سلامت در این گروه سنی مشکلات شناختی است که با توجه به اختلال در عملکرد فردی و ایجاد ناتوانی، بار اجتماعی و اقتصادی فراوانی را به جامعه تحمیل می کند. در اين رابطه اختلال شناختی خفیف(Mild Cognitive Impairment( MCI به عنوان مرحله گذر بین وضعیت شناختی طبیعی و دمانس مورد توجه قرار گرفته است. با توجه به اين كه درمان دارويي مؤثرى براي MCI وجود ندارد امروزه روش هاي درماني جايگزين مورد توجه قرار گرفته است. از جمله اين روش هامداخلات بازتواني شناختي مي باشند.در اين مطالعه بر آن شديم تا تاثير اين روش درماني را دربهبودexecutive function(عملکرد اجرایی) بيماران MCI نوع غیر فراموشکار بالاتر از 60 سال و بدون کرایتریا دمانس و نداشتن مشکل روانپزشکی عمده مورد بررسي قرار دهيم.روش انجام این مطالعه به صورت تقسیم بیماران در سه گروه 15 نفره به صورت تصادفی و انجام مداخلات آموزش سبک زندگی برای یک گروه ،بازتوانی عملکرد اجرایی برای گروه دیگر است گروه سوم به عنوان گروه کنترل که پس از 6 ماه جزوات آموزشی سایر گروهها را دریافت میکننددر نظر گرفته شد.جهت بیماران قبل و بلافاصله بعد و بعد از 6 ماه از مداخلات آموزشی ،تستهای نوروسایکولوژیک انجام گرفته و تغییرات نمرات این آزمونها مورد تحلیل قرار میگیرد.قابل ذکر است که کور سازی مطالعه برای بیماران و فرد اندازه گیری کننده پیامد مطالعه انجام شد.

دانشگاه علوم پزشكي اصفهان