بررسی اثر پروفیلاکتیک لیزینوپریل در مقایسه با پلاسبو در بیماران مبتلا به میگرن مزمن

در این مطالعه بر آن شدیم تا در یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور تأثیر پروفیلاکتیک لیزینوپریل، یک مهارکنندۀ ACE را با پلاسبو در کاهش و تخفیف حملات سردرد در بیماران مبتلا به میگرن مزمن مورد مقایسه قرار دهیم. هدف اصلی طرح بررسی مقایسه ای اثر پروفیلاکتیک لیزینوبریل با پلاسبو در کاهش تعداد و تخفبف حملات سردرد در بیمارن مبتلا به میگرن مزمن مراجعه کننده به کلینیک تخصصی سردرد می باشد. سایر اهداف طرح شامل بررسی مقایسه ای اثر پروفیلاکتیک لیزینوپریل و پلاسبو در کاهش روزهای سردرد، تعداد و شدت حملات میگرنی، مصرف داروهای حاد، تبدیل میگرن مزمن به اپیزودیک، کاهش علائم همراه میگرن و بهبود کیفیت زندگی بیماران می باشد. هدف نهایی مطالعه نیز بهبود کیفیت زندگی و ناتوانی ناشی از سردرد مزمن می باشد. 112 بیمار مبتلا به میگرن مزمن در یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور وارد 2 گروه پلاسبو و لیزینوپریل 10 میلی گرم تقسیم می شوند. معیار های ورود بیماران به مطالعه عبارتند از: ≥ 15 روز حملات سردرد در ماه برای حداقل 3 ماه، سابقه میگرن حداقل به مدت 1 سال، سن 18-45 سال، فشارخون سیستولیک بین 110-140 میلیمتر جیوه و مصرف بیش از حد داروهای علامتی. معیار های خروج بیماران از مطالعه عبارتند از: بیماریهای روانپزشکی ماژور، بیماریهای نورولوژیک، سایر بیماریهای مزمن سیستمیک، حاملگی یا ریسک حاملگی، شیردهی، استفاده از سایر داروهای پروفیلاکسی در 4 هفته اخیر، اختلال عملکرد کبدی یا کلیوی ، حساسیت به دارو، سابقۀ ادم آنژیونوروتیک و سردردهای ثانویه. در ابتدا به 112 بیمار مورد مطالعه پرسشنامه ای در مورد تعداد و کیفیت سردرد ها در یک ماه اخیر داده شده از آنها خواسته می شود که تمام داروهایی که جهت میگرن مصرف می کنند را قطع کنند. همزمان باپروفیلاکسی لیزینوپریل 10 میلی گرم و پلاسبو به هر دو گروه بیماران سلبرکس 100 میلی گرم روزی 4 عدد داده می شود که هر 5 روز 100 میلی گرم دوز آن کاهش می یابد تا نهایتاً طی 20 روز قطع شود. بیماران به مدت 12 هفته تحت درمان قرار می گیرند و در هفته دوم و سپس پایان هر ماه ویزیت می شوند. طی این مدت بیماران تعداد و خصوصیات سردرد را در پرسشنامه مریوطه ثبت می کنند.

مرکز تحقیقات علوم اعصاب(بیماریهای مغز و اعصاب) دانشگاه علوم پزشکی تهران