مقايسه‌ی استحکام برشی باندِ براکت‌ها و دمينراليزاسيون مينا اطراف براکت ها در باند با پرايمر خود اچ کننده و روش اسيد اچ معمول : يک مطالعه‌ی بالینی

هدف این مطالعه، مقایسه اثر روش معمول اسید اچ و پرایمرهای خود اچ کننده بر روی استحکام باند برشی و دمینرالیزاسیون مینا اطراف براکتهای ارتودنسی می باشد. به این منظور، بیماران مراجعه کننده به دانشکده دندانپزشکی همدان و مطب دکتر فرهادیان برای درمان ارتودنسی ثابت جمعیت مورد مطالعه را تشکیل می دهند. از بین آنها 25 بیمار بدون بیماری سیستمیک و آنومالی جمجمه ای صورتی که نیاز به کشیدن حداقل دو دندان پرمولر سالم و دست نخورده دارند به عنوان حجم نمونه انتخاب می شوند. براکت ها بطور تصادفی در یک طرف با پرایمر سلف اچ (آزمایش) و در سمت دیگر با روش معمول (کنترل) روی پرمولرها باند می شوند. يک لوپ ورتيکال شکل داده شده با سيم 0.014 اینچ در براکت‌ها قرار می‌گيرد و با حلقه های الاستومری بسته می‌شود تا به تجمع پلاک کمک کند. دندانهای دارای براکتهای مذکور حداقل 8 تا 9 هفته بعد از براکت گذاری خارج می گردند. سپس، مقادير استحکام باند و ميانگين عمق دمينراليزاسيون اطراف براکتها به عنوان پیامدهای اولیه ثبت می شوند.

معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی همدان