مقایسه تأثیر والپروات، لواتیراستام و لاموتریژین بر حملات تشنج و اختلالات نوار مغزی در بیماران مبتلا به صرع میوکلونیک جوانان: کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور

اهداف: تعیین اثرر والپروات، لواتیراستام و لاموتریژین بر حملات تشنج و اختلالات نوار مغزی در بیماران مبتلا به صرع میوکلونیک جوانان. طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور. نحوه انجام: بیماران مبتلا به صرع میوکلونیک جوانان که در طول مطالعه به درمانگاه امام خمینی مراجعه نمایند در صورت واجد شرابط بودن وارد مطالعه خواهند شد. شرایط ورود: ابتلا به صرع میوکلونیک جوانان؛ سن بالای 12 سال. شرایط خروج: داشتن بيماری ارگانیک جدی: نارسايي قلبی، اختلال کبدی، بیماری کليوی، و اختلال الکتروليتی؛ تصویر ام آر آی غيرطبيعی؛ عقب ماندگی ذهنی؛ حاملگی و شيردهی؛ وابستگی به الکل یا دارو؛ نیاز به بيش از یک دارو برای کنترل تشنج؛ عدم همکاری. گروه مداخله 1: لواتیراستام 500 میلی گرم دو بار در روز به صورت خوراکی به مدت 6 ماه. گروه مداخله 2: لاموتریژین 100 میلی دو بار در روز به صورت خوراکی به مدت 6 ماه. گروه کنترل: سدیم والپروات 500 میلی گرم یک بار در روز به صورت خوراکی به مدت 6 ماه. پیامد اولیه: بررسی حملات تشنج قبل از مداخله و 1، 2، و 6 ماه بعد از مداخله با گرفتن شرح حال. پیامد ثانویه: بررسی اختلالات نوار مغزی قبل از مداخله و 1، 2، و 6 ماه بعد از مداخله با استفاده از الکتروانسفالوگرام. روش تصادفی سازی: تخصیص تصادفی بیماران به گروههای مداخله و کنترل به صورت یک در میان. روش کورسازی: بیمار از نوع مداخله اطلاعی نخواهد داشت. همچنین پزشک معاینه کننده بیماران از نوع مداخله اطلاعی نخواهد داشت. لذا مطالعه به صورت دو سو کور اجرا خواهد شد.

معاونت تحقيقات و فناوري دانشگاه علوم پزشكي همدان