اثربخشی طرحواره درمانی بر اضطراب ظاهر، خود انتقادی و تن انگاره در زنان مبتلا به اضافه وزن

تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر اضطراب ظاهر، خود انتقادی و تن انگاره در زنان مبتلا به اضافه وزن

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده، دو گروه موازی و تک‌سویه کور است که بر روی ۳۰ زن مبتلا به اضافه وزن در شهر اهواز (۱۵ نفر در هر گروه) انجام می‌شود. تخصیص نمونه‌ها به روش تصادفی ساده با استفاده از نرم‌افزار انجام می‌گیرد؛ ابتدا هر شرکت‌کننده کد شناسایی دریافت کرده و بر اساس عدد تصادفی مرتب شده و به‌طور مساوی به دو گروه ۱۵ نفری (آزمایش و کنترل) تقسیم می‌شوند.

این پژوهش در مرکز مشاوره فانوس راه شهر اهواز انجام خواهد شد. جمعیت مود مطالعه زنان مبتلا به اضافه وزن بودند. در این مطالعه از روش تک سویه کور استفاده شده است به این صورت که ارزیاب پیامد و تحلیلگر داده‌ها از تخصیص شرکت‌کنندگان به گروه‌های آزمایش و کنترل بی‌اطلاع نگه داشته می شوند. بدین منظور، اطلاعات مربوط به تخصیص گروهی شرکت‌کنندگان به‌صورت کدگذاری‌شده در اختیار آنان قرار می گیرد و هیچ‌گونه اطلاعاتی درباره هویت و نوع تقسیم بندی شرکت‌کنندگان در اختیار ارزیاب پیامد و تحلیلگر داده‌ها قرار نخواهد نگرفت.

ملاک های ورود: حداقل 18 و حداکثر 45 سال سن داشته باشند؛ حداقل‌ داراي تحصیلات‌ دیپلم‌ باشند؛ شاخص توده بدنی بالای 25 داشته باشند؛ ناراضی از تصویر بدن خویش باشند. ملاک های عدم ورود: داشتن بیماری جسمی که در روند درمان اختلال ایجاد کند؛ مصرف داروهای روانپزشکی؛ سابقه مصرف مواد مخدر.

گروه مداخله: مداخله طرحواره‌درمانی بر اساس پروتکل یانگ و همکاران (۲۰۱۲؛ ترجمه حمیدپور و اندوز، ۱۳۹۸) در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه‌ای، هفته‌ای یک جلسه اجرا خواهد شد. گروه کنترل: هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نخواهد کرد.

اضطراب ظاهر؛ خود انتقادی؛ تن انگاره

در این پژوهش از روش تصادفی‌سازی ساده برای تخصیص شرکت‌کنندگان به دو گروه آزمایش و کنترل استفاده شد. واحد تصادفی‌سازی در این مطالعه، زنان مبتلا به اضافه وزنِ واجد شرایط ورود به پژوهش در شهر اهواز بودند. ابتدا فهرست کامل افراد داوطلب که بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شده بودند، تهیه گردید. سپس به هر شرکت‌کننده یک کد شناسایی عددی منحصربه‌فرد اختصاص داده شد. این کدها در نرم‌افزار Random Number Generator وارد شدند و برای هر فرد یک عدد تصادفی تولید گردید. پس از تولید این اعداد، شرکت‌کنندگان بر اساس مقدار عدد تصادفی به‌ترتیب صعودی مرتب شدند. سپس تخصیص افراد به دو گروه صورت گرفت؛ به‌صورت متوالی، ۱۵ نفر اول فهرست به گروه آزمایش (طرحواره‌درمانی) و ۱۵ نفر بعدی به گروه کنترل اختصاص یافتند. با این روش، ترتیب ورود به مطالعه و شناخت پژوهشگر از شرکت‌کنندگان هیچ نقشی در تعیین گروه نداشت. جهت پنهان‌سازی تخصیص، فردی که مسئول ورود داده‌ها و انجام فرآیند تصادفی‌سازی در نرم‌افزار بود، از مجری مداخله و ارزیابان متغیرهای پژوهش (اضطراب ظاهر، خودانتقادی و تن‌انگاره) مستقل بود و امکان آگاهی از روند اجرای جلسات یا تغییر در تخصیص افراد را نداشت. همچنین کدهای شناسایی شرکت‌کنندگان به‌صورت محرمانه و جدا از سایر اطلاعات فردی آنان نگهداری شد. بنابراین، امکان پیش‌بینی گروه تخصیص‌یافته برای هر شرکت‌کننده پیش از انجام فرآیند تصادفی‌سازی وجود نداشت.

به‌منظور رعایت اصول کورسازی، ارزیاب پیامد و تحلیلگر داده‌ها از تخصیص شرکت‌کنندگان به گروه‌های آزمایش و کنترل بی‌اطلاع نگه داشته می شوند. بدین منظور، اطلاعات مربوط به تخصیص گروهی شرکت‌کنندگان به‌صورت کدگذاری‌شده در اختیار آنان قرار خواهد گرفت و هیچ‌گونه اطلاعاتی درباره هویت و نوع تقسیم بندی شرکت‌کنندگان در اختیار ارزیاب پیامد و تحلیلگر داده‌ها قرار نخواهد نگرفت.

داده های شرکت کننده ها کاملا محرمانه است و قصد انتشار آنها را ندارم.