مقایسه اثربخشی آموزش بر پایه فلش کارت دیجیتال و سخنرانی بر یادگیری و یادداری دانشجویان دندانپزشکی در مبحث تشخیص پریودنتیت

تعیین و مقایسه اثربخشی روش آموزش با فلش‌کارت دیجیتال و روش سخنرانی بر میزان یادگیری اولیه و یادداری بلندمدت یک‌ماهه دانشجویان دندانپزشکی در مبحث تشخیص پریودنتیت

کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده با گروه کنترل، به شیوه موازی (دو گروه، تخصیص تصادفی)، بدون کورسازی و به صورت مطالعه مقایسه‌ای، با حجم نمونه ۵۰ نفر (۲۵ نفر در هر گروه)

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده موازی (با دو گروه موازی شامل گروه مداخله دریافت‌کننده فلش‌کارت دیجیتال و گروه کنترل دریافت‌کننده سخنرانی سنتی) است که به منظور مقایسه اثربخشی دو روش آموزشی در بخش پریودانتیکس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد روی ۵۰ دانشجوی دندانپزشکی (۲۵ نفر در هر گروه) انجام می‌شود. مداخله آموزشی طی ۳ روز انجام گرفته و ارزیابی یادگیری بلافاصله و یک ماه پس از مداخله صورت می‌گیرد. این مطالعه به صورت بدون کورسازی اجرا می‌شود.

مطالعه روی ۵۰ دانشجوی دندانپزشکی در حال گذراندن واحد پریودانتیکس (۱) انجام می‌شود; شرایط ورود شامل اعلام آمادگی، داوطلب بودن و داشتن انگیزه کافی است; معیارهای خروج شامل سابقه قبلی استفاده از فلش‌کارت دیجیتال جهت جلوگیری از سوگیری پیش‌آگاهی و استفاده از روش کمکی غیر از جزوات و پاورپوینت روتین می‌باشد

مداخله شامل دو گروه است: گروه فلش‌کارت دیجیتال که شامل ۲۰ فلش‌کارت تعاملی طی ۳ روز (روزانه ۱۵ دقیقه) است، و گروه کنترل (سخنرانی سنتی) که آموزش ۴۵ دقیقه‌ای به همراه پاورپوینت دریافت می‌کند

نمره یادگیری بلافاصله پس از آموزش؛ نمره یادداری یک ماه پس از آموزش؛ میزان رضایت دانشجویان از روش آموزشی

دانشجویان با استفاده از روش تصادفی‌سازی بلوکی (Block Randomization) به صورت ۵۰:۵۰ به دو گروه ۲۵ نفره (گروه مداخله فلش‌کارت دیجیتال و گروه کنترل سخنرانی سنتی) تقسیم می‌شوند. برای کنترل متغیرهای مداخله‌گر، توزیع ویژگی‌های زمینه‌ای شامل سن، جنسیت، معدل کل و نوع سهمیه ورودی بین دو گروه همسان‌سازی خواهد شد.