بررسی اثربخشی رویکرد کوچینگ سلامت در ارتقاء سبک زندگی مددجویان مبتلا به پیش دیابت: یک کارآزمایی شاهد دار تصادفی شده

هدف این مطالعه تعیین اثربخشی رویکرد کوچینگ سلامت بر ارتقاء سبک زندگی و بهبود شاخص‌های بالینی در مددجویان مبتلا به پیش‌دیابت است.

کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده موازی با دو گروه مداخله و کنترل، حجم نمونه ۳۱ نفر در هر گروه، به روش تصادفی‌سازی بلوکی و با استفاده از جدول اعداد تصادفی برای تخصیص کدهای درمانی A و B انجام می‌شود.

این کارآزمایی تصادفی‌شده در درمانگاه تخصصی بیمارستان امام خمینی صومعه‌سرا روی بیماران پیش‌دیابتی انجام می‌شود که پس از اخذ رضایت، به روش تصادفی بلوکی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم می‌شوند، و اگرچه افراد و ارائه‌دهندگان مداخله کور نیستند، ارزیاب و تحلیل‌گر آماری نسبت به تخصیص گروه‌ها کور می‌باشند.

معیار ورود: افراد ۱۸–۶۵ ساله مبتلا به پیش‌دیابت (قند ناشتای ۱۰۰–۱۲۵)، دارای سواد خواندن و نوشتن، گوشی هوشمند، مراجعه منظم و تمایل به مشارکت. عدم ورود:وجود اختلالات قلبی-عروقی و عضلانی-اسکلتی،نداشتن سواد خواندن و نوشتن،نداشتن تلفن همراه هوشمند.

هدف بررسی اثربخشی کوچینگ سلامت بر ارتقاء سبک زندگی بیماران پیش‌دیابتی انجام می‌شود، که در آن گروه مداخله طی ۱۲ هفته جلسات کوچینگ را به صورت حضوری و مجازی دریافت می‌کند، در حالی که گروه کنترل تنها مراقبت‌های معمول و درمان‌های دارویی تجویز شده توسط پزشک را دریافت می‌نماید.

نمره کل ابزار بررسی سلامت و تندرستی ادغام‌یافته

در این مطالعه، تصادفی‌سازی به روش بلوکی با بلوک‌های ۶تایی (۳ نفر کنترل و ۳ نفر مداخله) انجام می‌شود، واحد تصادفی‌سازی فرد است و لایه‌بندی یا طبقه‌بندی تصادفی‌سازی ذکر نشده است؛ توالی تخصیص با تهیه تمام توالی‌های ممکن و انتخاب تصادفی ۱۰ توالی با استفاده از جدول اعداد تصادفی ساخته شده و برای پنهان‌سازی تخصیص، کدها در پاکت‌های شماره‌گذاری‌شده و متوالی قرار می‌گیرند که هنگام ورود هر بیمار به‌ترتیب باز می‌شوند.