بررسی مقایسه ای تاثیر روشهای غیر تهاجمیHFNC و NCPAP در پیامدهای درمان سندرم دیسترس تنفسی نوزادان با روش INSURE در بیمارستانهای مرکز طبی وآرش

این یک مطالعه آینده نگر به صورت بالانس اتفاقی کور در میان 54 نوزاد با سن داخل رحمی 34-28 هفته است که در بخش های مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان های آرش و مرکز طبی کودکان بستری می شوند. بیماران با ناهنجاری های عمده، بیماری مادرزادی قلبی و درجه آپگار کمتر از 5 در دقیقه 5 از این مطالعه حذف می شوند. برای پرهیز از توزیع نامناسب سن داخل رحمی و جنس، بیماران از جهت سن داخل رحمی و جنس به صورت سیستماتیک کور شده و در چهار گروه 30-28 هفته پسر، 30-28 هفته دختر، 34-31 هفته پسر و 34-31 هفته دختر قرار می گیرند. پس از تأییدیه اخلاق و توضیح برای خانوده و اخذ رضایت آگاهانه، انتوباسیون برای نوزادان با ضرورت دریافت سورفکتانت صورت گرفته و سورفکتانت تجویز می شود و ساعاتی بعد بر اساس قضاوت پزشک لوله تراشه خارج می شود. پس از خارج نمودن لوله، بیماران در یک گروه NCPAP و در گروه دیگر HFNC دریافت می کنند. این بیماران از نزدیک پیگیری و پایش برای هایپرکاربی با فشار گاز کربنیک بیش از 60 با pH کمتر از 25/7 و هیپوکسمی با PO2 کمتر از 50 با FIO2 بیش از 7/0 می شوند. پیامد اولیه اکستوباسیون برای حداقل 3 روز و پیامد ثانویه در نظر گرفتن طول مدت اکسیژن درمانی و بستری و بقا می باشد. دو گروه در نهایت با یکدیگر برای داده های پیوسته با تی تست و برای داده های مستقل با تست کای دو و تست کامل فیشر مقایسه می شوند. پی کمتر از 05/0 از نظر آماری معنادار محسوب می گردد.

مرکز تحقیقات مادر جنین نوزاد دانشگاه علوم پزشکی تهران