اثر مصرف مکمل کافئین بر کوهرنس قشری-عضلانی در مقیاس‌های مشخص درک تلاش حین رکاب‌زنی تا واماندگی در زنان فعال

هدف کلی: اثر مصرف مکمل کافئین بر کوهرنس قشری-عضلانی در مقیاس‌های مشخص RPE حین رکاب‌زنی تا واماندگی در زنان فعال

کارآزمایی بالینی بصورت متقاطع و دوسو کور تصادفی شده، بر روی ۱۵ آزمودنی .

در جلسه آشنایی، آزمودنی‌ها رضایت‌نامه کتبی امضا کرده و قد و وزن آن‌ها اندازه‌گیری می‌شود. سپس آزمون فزاینده‌ای با دوچرخه برای تعیین آستانه بی‌هوازی با روش V-SLOPE انجام می‌شود که شامل ۴ دقیقه گرم کردن با ۷۵ وات و افزایش ۲۵ وات هر ۲ دقیقه تا رسیدن به واماندگی (RPE=10) یا افت سرعت به زیر ۵۰ دور در دقیقه است. در جلسه اصلی، پس از نصب کلاه EEG و الکترودهای EMG روی عضلات منتخب (طبق روش SENIAM)، EEG پایه در حالت استراحت ثبت شده و مکمل یا دارونما مصرف می‌شود. سپس حداکثر انقباض ارادی عضلات اندازه‌گیری می‌شود. ۶۰ دقیقه بعد، EEG و ضربان قلب در حالت استراحت مجدداً ثبت می‌شوند. دوچرخه برای هر فرد شخصی‌سازی شده و پس از گرم کردن ۴ دقیقه‌ای با ۶۰٪ آستانه بی‌هوازی، پروتکل خستگی آغاز می‌شود که شامل رکاب‌زنی با بار ثابت (آستانه بی‌هوازی + ۵٪ آن) تا واماندگی است. در طول پروتکل، داده‌های EEG و EMG و همچنین RPE ثبت می‌شوند. آزمون در RPE=10 یا رسیدن ضربان قلب به حداکثر (۲۲۰−سن) پایان یافته و با ۴ دقیقه سرد کردن با ۶۰٪ آستانه بی‌هوازی دنبال می‌شود.

معیارهای ورود به پژوهش •فعال بودن (فعالیت ورزشی که به طور متوسط ۱۵۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت هوازی) •برخوردار بودن از سلامت جسمانی، •وزن طبیعی مطابق با شاخص توده بدنی •عدم مصرف دخانیات، الکل، داروهای مؤثر بر سیستم عصبی مرکزی (نظیر داروهای ضداضطراب) و مکمل‌های ورزشی •مصرف کافئین در سطح متعادل و معمول •الگوی منظم قاعدگی معیارهای خروج از پژوهش •ابتلا به بیماری حاد یا آسیب جسمانی •عدم تمایل به همکاری آزمودنی

گروه مداخله:کپسول کافئین (۶ میلی‌گرم/کیلوگرم وزن بدن) گروه کنترل:کپسول دارونما (سبوس گندم)، یک‌شکل با کافئین

زمان رسیدن به واماندگی حین رکاب‌زنی؛ کوهرنس قشری-عضلانی در عضله راست‌رانی و دوقلو و پهن داخلی و دوسر رانی در مقیاس‌های مشخص RPE

با توجه به ماهیت تصادفی و متقاطع مطالعه، آزمودنی‌ها به‌صورت تصادفی به یکی از دو توالی درمانی AB یا BA تخصیص یافتند. برای این منظور، 7 کد X و 8 کد Y تهیه و پس از مخلوط‌کردن، به‌صورت تصادفی توسط فردی مستقل از اجرای آزمون و ارزیابی پیامدها به آزمودنی‌ها اختصاص داده شد. ارتباط کدهای X و Y با توالی‌های درمانی توسط فردی مستقل نگهداری شد و تا پایان جمع‌آوری داده‌ها افشا نشد. در توالی AB، آزمودنی در جلسه دوم کافئین و در جلسه سوم دارونما و در توالی BA، دارونما در جلسه دوم و کافئین در جلسه سوم دریافت کرد. بدین ترتیب، تخصیص توالی درمانی به‌صورت تصادفی انجام شد و آزمودنی‌ها و ارزیاب پیامدها از نوع مداخله دریافتی در هر جلسه بی‌اطلاع بودند.

شرکت کننده در پژوهش و ارزیابی کننده پیامد از گروه های مطالعه کور نگه داشته می‌شوند و اطلاعی درمورد نوع کپسول مصرفی شرکت کننده (کافئین یا دارونما) ندارند.