اثربخشی برنامه مقابله طولانی مدت با خودکشی فعال در کاهش عوامل انگیزشی خودکشی در افراد اقدام کننده خودکشی

مقایسه اثربخشی برنامه مقابله بلندمدت با خودکشی فعال به‌تنهایی و همراه با دارودرمانی در مقایسه با دارودرمانی و کنترل، بر کاهش انگیزش و گرایش به خودکشی پس از اقدام

کارآزمایی بالینی کنترل‌شده با چهار گروه موازی بر روی ۷۷ فرد با سابقه اقدام به خودکشی انجام شد.

افراد اقدام‌کننده به خودکشی مراجعه‌کننده به مرکز آموزشی درمانی امام حسین(ع) پس از احراز معیارهای ورود وارد مطالعه شدند. شرکت‌کنندگان بر اساس سن، جنسیت و سابقه اقدام قبلی همتاسازی و سپس با جدول اعداد تصادفی به چهار گروه تخصیص یافتند. ارزیابی‌ها در پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه و شش‌ماهه انجام شد. به دلیل ماهیت مداخلات، کورسازی امکان‌پذیر نبود.

شرایط ورود: سن ۱۸ تا ۶۰ سال، داشتن حداقل یک اقدام به خودکشی در شش ماه گذشته، ارائه رضایت آگاهانه برای شرکت در پژوهش؛ شرایط عدم ورود: تشخیص اختلال روان‌پریشی فعال، ناتوانی شناختی شدید

گروه مداخله 1: برنامه مقابله بلندمدت با خودکشی فعال: سه جلسه فردی، یک جلسه خانوادگی و ۱۱ تماس تلفنی پیگیری طی شش ماه دریافت کردند. گروه مداخله 2: برنامه مقابله بلندمدت با خودکشی فعال همراه با دارودرمانی: علاوه بر برنامه مقابله بلندمدت با خودکشی فعال، دارودرمانی تحت نظر روانپزشک طی شش ماه دریافت کردند. گروه مداخله 3: دارودرمانی: دارودرمانی تحت نظر روانپزشک طی شش ماه دریافت کردند. گروه کنترل: کنترل: در طول مطالعه مداخله فعال دریافت نکردند.

گرایش به خودکشی، انگیزش خودکشی

به دلیل حساسیت بالای اطلاعات فردی شرکت‌کنندگان، به‌ویژه اطلاعات مرتبط با اقدام به خودکشی و متغیرهای روان‌شناختی، داده‌های فردی قابل شناسایی منتشر نخواهد شد. انتشار داده‌ها ممکن است محرمانگی و حریم خصوصی شرکت‌کنندگان را تحت تأثیر قرار دهد. در صورت درخواست علمی معتبر و پس از بررسی اخلاقی، امکان دسترسی محدود به داده‌های ناشناس‌شده وجود خواهد داشت.