بررسی اثربخشی رایحه‌درمانی با اسانس اسطوخودوس در مقایسه با گل محمدی بر کاهش دلیریوم و بهبود پیامدهای بالینی بیماران مولتیپل تروما در بخش مراقبت‌های ویژه

تعیین اثربخشی رایحه‌درمانی با اسانس اسطوخودوس در مقایسه با گل محمدی بر کاهش دلیریوم و بهبود پیامدهای بالینی بیماران مولتیپل تروما.

کارآزمایی بالینی تصادفی شده، دارای گروه کنترل، با گروه‌های موازی، دو سویه کور بر روی ۱۲۳ بیمار.

مطالعه در بخش مراقبت‌های ویژه مرکز آموزشی درمانی پیامبر اعظم بندرعباس انجام می‌گردد. تخصیص تصادفی با پاکت‌های مات پنهان می‌شود. بیماران و ارزیابی‌کنندگان پیامد کور هستند.

شرایط ورود: بیماران تروما با سن ۱۸ تا ۶۵ سال؛ نمره شدت آسیب کمتر از ۱۵؛ مقیاس اغمای گلاسکو بیشتر از ۸؛ عدم حساسیت به اسانس‌های گیاهی. شرایط عدم ورود: دلیریوم پایه؛ سابقه اختلالات روانپزشکی؛ اختلالات بویایی.

گروه اول اسانس اسطوخودوس، گروه دوم اسانس گل محمدی و گروه کنترل آب مقطر را به صورت استنشاقی با ظروف و شرایط کاملا مشابه دریافت می‌کنند.

بروز دلیریوم؛ شدت دلیریوم؛ سطح هوشیاری و بیقراری.

در این کارآزمایی بالینی، از روش تصادفی‌سازی بلوکی با اندازه بلوک‌های ۳، ۶ و ۹ و با واحد تصادفی‌سازی فردی استفاده می‌شود. بیماران مولتیپل تروما بستری در بخش مراقبت‌های ویژه مرکز آموزشی درمانی پیامبر اعظم (ص) که واجد معیارهای ورود به مطالعه هستند، به صورت تصادفی و به نسبت مساوی در سه گروه شامل دو گروه مداخله (دریافت‌کننده اسانس اسطوخودوس و اسانس گل محمدی) و یک گروه کنترل (دریافت‌کننده آب مقطر) تخصیص می‌یابند.

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دوسویه‌کور است. در این بررسی، بیماران (شرکت‌کنندگان) و پرستارانی که اجرای مداخله، ارزیابی پیامدها و مراقبت بالینی را بر عهده دارند نسبت به تخصیص گروه‌ها و نوع رایحه دریافتی کاملاً کور خواهند بود. جهت حفظ کورسازی، مداخله تحت نظارت پرستار کور اجرا می‌شود و بیماران در گروه کنترل، آب مقطر (به عنوان دارونما) را با شرایط ظاهری و روش استنشاقی کاملاً مشابه با گروه‌های مداخله (اسانس اسطوخودوس و گل محمدی) دریافت می‌کنند تا تفاوتی در ظاهر و روند مداخله احساس نشود. به این ترتیب احتمال سوگیری عملکردی و سوگیری ارزیاب به حداقل می‌رسد.