اثربخشی آموزش بازی درمانی به روش بی رهنمود بر احساس تنهایی، اضطراب اجتماعی و پرخاشگری در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی

تعیین اثربخشی آموزش بازی درمانی به روش بی رهنمود بر احساس تنهایی، اضطراب اجتماعی و پرخاشگری در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی

کارآزمایی بالینی با طرح‌ پیش‌ آزمون‌ و پس‌ آزمون‌ با گروه‌ آزمایش‌ و گواه‌ استفاده‌ خواهد شد و افراد به‌ صورت‌ تصادفی‌ در گروه‌ هاي آزمایش‌ و گواه‌ جایگزین‌ می شوند

این پژوهش یک مطالعه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل است. جامعه آماری کودکان مبتلا به بیش‌فعالی مراجعه‌کننده به یک مرکز درمان روان‌شناختی در اهواز هستند. 30 کودک به‌صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار می‌گیرند. گروه آزمایش 8 جلسه بازی‌درمانی بی‌رهنمود بر اساس پروتکل کداسن و شفر (2001) دریافت می‌کند.

شرایط ورود حداقل 7 و حداکثر 11 سال سن داشته باشند تشخیص اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) توسط روان‌شناس بالینی یا روان‌پزشک بر اساس ملاک‌های DSM-5 تأیید شده باشد. کودک در مقطع دبستان (پایه اول تا پنجم) مشغول به تحصیل باشد. شرایط عدم ورود داشتن مشکل جسمانی شدید که در روند پژوهش اختلال ایجاد کند. تشخیص قطعی بیماری دیگری به جز اختلال ADHD، مانند اختلالات اضطرابی شدید، اختلالات رفتاری دیگر غیر مرتبط، یا اختلالات نوروکولوژیک، که ممکن است بر نتایج اثرگذار باشد. وجود مشکل جسمانی یا روانی شدید که توانایی شرکت در جلسات را مختل کند، مانند ناتوانی حرکتی شدید، ناتوانی گفتاری، یا اختلالات جدی شناختی.

گروه مداخله: بازی درمانی به روش بی رهنمود، جلسات بازی درمانی بی رهنمود طی 8 جلسه، طبق پروتکل کداسن و شفر (2001) را دریافت می کنند. گروه کنترل: هیچ مداخله ای دریافت نمی کنند.

احساس تنهایی؛ اضطراب اجتماعی؛ پرخاشگری.

در این پژوهش، برای تحقق تخصیص کاملاً تصادفی و حذف هرگونه دخالت یا سوگیری محقق، از روش تصادفی‌سازی ساده استفاده خواهد شد. ابتدا فهرست کامل کودکان مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره که معیارهای ورود به مطالعه را خواهند داشت تهیه خواهد شد. سپس به هر یک از این افراد یک کد شناسایی عددی اولیه اختصاص داده خواهد شد. این کدها در نرم‌افزار Random Number Generator وارد خواهد شد. نرم‌افزار برای هر فرد یک عدد تصادفی منحصر‌به‌فرد تولید خواهد کرد. پس از تولید اعداد، شرکت‌کنندگان بر اساس مقدار عدد تصادفی به‌ترتیب صعودی فهرست خواهند شد. سپس، به‌صورت متوالی، نفرات اول تا پانزدهم در فهرست به گروه آزمایش و نفرات شانزدهم تا سی‌ام به گروه کنترل تخصیص داده خواهند شد. این فرآیند به گونه‌ای طراحی خواهد شد که ترتیب ورود یا شناخت پژوهشگر از شرکت‌کنندگان هیچ نقشی در نحوه تخصیص نخواهد داشت و امکان پیش‌بینی گروه هر فرد پیش از اتمام تصادفی‌سازی وجود نخواهد داشت.

در این پژوهش مراقبان بالینی، ارزیابی کننده پیامد و آنالیز کننده داده ها از تخصیص گروه های مطالعه بی اطلاعند و اطلاعات کد گذاری خواهد شد.

داده های شرکت کننده ها کاملا محرمانه است و قصد انتشار آنها را ندارم.