بررسی تاثیر تجویز داخل وریدی داروی هیدروکورتیزون بر گلو درد بعد از بیهوشی عمومی

تعیین و مقایسه فراوانی و شدت گلودرد بعد از بیهوشی عمومی در ریکاوری پس از هوشیاری کامل,6 و24ساعت بعد از خروج لوله تراشه در گروه مداخله و کنترل.

این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده دوسوکور انجام خواهد شد. گروه مداخله قبل از القای بیهوشی هیدروکورتیزون وریدی با دوز 1.5 میلی‌گرم بر کیلوگرم و گروه کنترل نرمال سالین دریافت خواهند کرد. شدت گلودرد پس از خروج لوله تراشه در زمان ورود به ریکاوری و در 6 و 24 ساعت بعد با استفاده از مقیاس VAS ارزیابی و ثبت خواهد شد.

کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده دوسوکور با گروه کنترل موازی.

شرکت کنندگان:بیماران کاندید بیهوشی عمومی و تعبیه لوله تراشه معیار های ورود:رضایت بیماران,سن 18 تا 65 سال بدون بیماری زمینه ای معیارهای خروج:حساسیت به هیدروکورتیزون,مشکل در لوله گذاری,سابقه گلودرد مزمن,عفونت اخیر دستگاه تنفسی فوقانی

گروه مداخله:بیماران 10 دقیقه قبل از القای بیهوشی، هیدروکورتیزون وریدی با دوز 1.5 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم در سرنگ 10 سی‌سی به صورت انفوزیون داخل وریدی دریافت می‌کنند.گروه کنترل:بیماران 10 دقیقه قبل از القای بیهوشی، 10 سی‌سی نرمال سالین به صورت انفوزیون داخل وریدی دریافت می‌کنند.

شدت گلودرد پس از عمل بر اساس مقیاس آنالوگ بصری (VAS) در زمان ورود به ریکاوری و در 6 و 24 ساعت پس از خروج لوله تراشه.

نوع تصادفی سازس بر اساس تصادفی سازی ساده است.با استفاده از جدول اعداد تصادفی تا تکمیل حجم نمونه در هر گروه ادامه خواهد یافت.اعداد زوج به مداخله هیدروکورتیزون و اعداد فرد به گروه کنترل تعلق می گیرد.

به صورت دو سوکور است بیمار از نوع مداخله انجام شده آگاهی ندارد و از طرفی پزشک ارزیابی کننده پیامد مطالعه نیز از نوع درمان بکار رفته اطلاع ندارد. پنهان سازی تخصیص با استفاده از"پاکت نامه های غیر شفاف و مهر و موم شده با توالی تصادف"انجام می شود.به داین ترتیب که ابتدا توالی تصادفی مشخص می شود سپس توالی ها بر روی یک کارت ثبت می شود و کارتها داخل پاکت های نامه به ترتیب جایگذاری می شود.بر روی سطح خارجی پاکت ها شماره گذاری انجام شده و به ترتیب داخل جعبه قرار می گیرد.شرکت کنندگان به ترتیب ورود یک پاکت را انتخاب و گروه مداخله مشخص می شود.