مقایسه تأثیر بیهوشی با ایزوفلوران و پروپوفول بر لرز پس از بیهوشی عمومی در بیماران تحت عمل جراحی بینی در بیمارستان آموزشي امام خمینی (ره) شهر اهواز در سال 1390

70 بيمار 65-18 ساله که در دو گروه 1یا2 از طبقه بندي انجمن بيهوشي امريكا قرار دارند، به طور نمونه گيري در دسترس وارد مطالعه شدند. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه دریافت کننده پروپوفول و ایزوفلوران(دو گروه 35 نفری) تخصیص داده شدند. معيارهاي ورود به مطالعه عبارت بودند از عمل جراحي الكتيو بینی، سن بيمار در محدوده 18 تا 65 سال و مدت زمان عمل بين 1 تا 3 ساعت . معيارهاي خروج از مطالعه عبارت بودند از عمل جراحي اورژانس، سابقه تشنج، سابقه پاركينسون يا هر بيماري ديگري كه لرز ايجاد كند، سابقه مصرف داروهاي روان گردان يا آرام بخش، سابقه اعتياد به الكل يا مواد مخدر، مصرف خون يا فرآورده هاي خوني در طي بيهوشي، مصرف داروهاي وازواكتيو در طي بيهوشي و وجود عفونت فعال قبل از بيهوشي. درجه حرارت تمپانیک(داخل گوش) اندازه گيري شد و دمای اتاق نیز ثابت نگه داشته شد. پس از پايان بيهوشي تمام گازهاي بيهوشي بسته شدند و با برگشت تنفس بيمار با مخلوط نئوستيگمين به مقدار mg/kg 05/0 وآتروپين به مقدار mg/kg 02/ 0 ريورز گردیدند . لرز بيماران پس از اتمام بيهوشي با كمك مقياس ارزيابي بصري لرز توسط فرد آموزش ديده اندازه گیری شد از زمان بيداري بيمار تا يك ساعت بعد از آن لرز و درجه بندي آن توسط فرد مجرب كه از نوع داروی بيهوشي مطلع نبود ارزيابي و در فرم مربوطه ثبت گردید. در صورتي كه درجه ي لرز 3 و یا 4 بود، بيمار با mg 25 وريدي پتيدين تحت درمان قرار گرفت.

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز