تأثیر میزان‌ سازی ارتز مچ‌پا – پایی با استفاده از گوه بر هم‌آهنگی حرکتی مفاصل اندام تحتانی، کینماتیک راه‌رفتن و زاویه ساق با محور عمود در افراد سکته مغزی

تعیین تأثیر تغییر ارتفاع پاشنه ارتز مچ‌پا-پایی بر هم‌آهنگی حرکتی مفاصل اندام تحتانی، کینماتیک راه‌رفتن و زاویه ساق با محور عمود در افراد سکته مغزی

این مطالعه یک مطالعه مداخله ای تک گروهی بر روی ۲۵ بیمار سکته مغزی است

این مطالعه در آزمایشگاه آنالیز حرکت دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران و روی بیماران سکته مغزی مزمن انجام می‌شود. پس از غربالگری، برای هر شرکت‌کننده یک ارتز اختصاصی ساخته و فیت می‌شود و سپس آزمون ۲ دقیقه راه‌رفتن و آزمون بلند شدن و راه رفتن در شرایط مختلف ارتفاع پاشنه (از ۰ تا ۲۵ میلی‌متر با افزایش های ۵ میلی‌متری) به‌صورت تصادفی اجرا خواهد شد. داده‌های کینماتیکی با سیستم Qualisys Motion Capture ثبت و برای تحلیل استخراج می‌شود. به‌دلیل ماهیت مداخله، کورسازی شرکت‌کنندگان و آزمون‌کننده امکان‌پذیر نیست، اما تحلیل‌گر داده‌ها نسبت به ارتفاع پاشنه در هر آزمون، به‌کمک کدگذاری شرایط، کور خواهد بود.

شرایط ورود: • سکته مغزی ایسکمیک (≥ ۶ ماه پس از وقوع) • توانایی راه رفتن مستقل • سن ۴۰–۶۶ سال • اسپاستیسیته مچ پا ≤ 2 (Modified Ashworth Scale) • FAC ≥ 4 معیار عدم ورود استفاده از دارو و با وجود هرگونه بیماری یا عارضه ساختاری موثر بر راه رفتن

در این مطالعه به بیماران سکته مغزی ارتز مچ پا- پایی با تنظیم ارتفاع پاشنه بین ۰ تا ۲.۵ سانتی متر داده می شود و اثر آن بر کینماتیک راه رفتن و هم‌آهنگی حرکتی اندام تحتانی بررسی خواهد شد.

پارامترهای کینماتیکی مفاصل اندام تحتانی، زاویه ساق با خط عمود، الگوی هم‌آهنگی ساق و ران، آزمون بلند شدن و رفتن و آزمون دو دقیقه پیاده روی