تأثیر پلاسمای غنی از فاکتورهای رشد بر دژنراسیون منیسک در استئوآرتریت زانو

بررسی اثر PRGF بر دژنراسیون منیسک بر اساس یافته های MRI

کارآزمایی بالینی تصادفی شده، دارای گروه کنترل، با گروه‌های موازی، فاز 3 بر روی 52 بیمار. برای تصادفی‌سازی از نرم‌افزار Random Allocation استفاده خواهد شد.

این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، دارای گروه کنترل، شامل بیماران میانسال مبتلا به درد زانو و شواهدی از دژنراسیون منیسک در MRI است. زانوها به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم می‌شوند. گروه کنترل درمان روتین آرتروز را دریافت می‌کنند و گروه مداخله علاوه بر درمان روتین، دو تزریق داخل مفصلی PRGF را به فاصله یک ماه دریافت می‌کنند. علائم بیماران قبل از درمان و 4 ماه پس از درمان با استفاده از پرسشنامه KOOS ارزیابی می‌شود. MRI قبل از درمان و 4 ماه پس از درمان برای ارزیابی دژنراسیون منیسک انجام می‌شود.

معیارهای ورود: 1- افراد مبتلا به درد زانو؛ 2- سن بین 40 تا 60 سال؛ 3- دژنراسیون منیسک در MRI. معیارهای عدم ورود: 1- سابقه ضربه قابل توجه به زانو؛ 2- اختلالات بیومکانیکی زانو؛ 3- پارگی منیسک یا رباط زانو؛ 4- سابقه بیماری‌های روماتیسمی؛ 5- سابقه آرتریت عفونی زانو؛ 6- بیماری‌های سیستمیک یا داروهایی که بر تعداد یا عملکرد پلاکت‌ها تأثیر می‌گذارند؛ 7- بدخیمی یا هرگونه بیماری سیستمیک شدید.

برای گروه کنترل، درمان‌های معمول برای استئوآرتریت زانو شامل داروی ضدالتهاب (۵۰۰ میلی‌گرم ناپروکسن هر ۱۲ ساعت)، کاهش فشار روی زانو از طریق تغییر سبک زندگی و تقویت عضله چهارسر ران انجام خواهد شد. برای گروه مداخله، درمان‌های روتین به علاوه دو تزریق داخل مفصلی PRGF، که با فاصله یک ماه انجام خواهد شد.

درجه دژنراسیون منیسک در MRI

در این کارآزمایی بالینی، 52 بیمار به روش تصادفی وارد مطالعه خواهند شد. جهت تخصیص تصادفی نمونه ها از نرم افزار Random Allocation استفاده خواهد شد. با استفاده از این نرم افزار توالی های تصادفی ایجاد خواهد شد. جهت پنهان سازی از روش پنهان سازی تخصیص تصادفی استفاده خواهد شد. به این صورت که توالی های ایجاد شده بر روی کارت هایی ثبت می گردد و این کارت ها داخل پاکت های مهر و موم شده قرار خواهند گرفت. سپس بر اساس ترتیب ورود افراد واجد شرایط به مطالعه، هر کدام از پاکت ها باز خواهد شد و عدد تخصیص یافته ی آن ها مشخص خواهد شد.