کارآزمایی بالینی اثربخشی گروه درمانی رفتاری-شناختی بر میزان کاهش اضطراب و افزایش کیفیت زندگی و پذیرش دارویی بیماران زن مبتلا به اختلال خلقی نوع یک

(1) اهداف: هدف اصلی از این مطالعه تعیین تأثیر گروه درمانی با رویکرد شناختی بر میزان کیفیت زندگی، اضطراب و پذیرش دارویی بیماران زن مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک بستري در بخش روانپزشكي مركز روانپزشكي تبريز در سال 1390 می باشد. (2) طراحی: این مطالعه یک مطالعه نیمه تجربی با طرح "پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل" می باشد. (3) نحوه انجام: حجم نمونه این تحقیق 70نفر برآورد شده است که 35نفر در گروه تجربی و 35 نفر در گروه کنترل به طور تصادفی قرار خواهند گرفت. داده های این مطالعه به وسیله مقیاس خودسنجی اضطراب زونگ، پرسشنامه کیفیت زندگی (SF36) و پرسشنامه الگوی باور بهداشتی جمع آوري خواهد شد. (4) شرکت کنندگان شامل شرایط ورود: دامنۀ سنی 40-20 سال، داشتن حداقل تحصیلات سیکل، نبودن در مرحلۀ حاد بیماری، نداشتن ضایعات مغزی، عقب¬ماندگی ذهنی و سایر اختلالات همراه از جمله اعتیاد و صرع و نيز قرار داشتن بيمار در دوره بهبود نسبي. (5) مداخلات: ابتدا پیش آزمون از هر دو گروه به عمل خواهد آمد. سپس گروه مطالعه 12 جلسه در گروه درمانی 90 دقیقه ای شرکت خواهند کرد، ولی گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نخواهد کرد. هر دو گروه دارودرمانی طبق دستور روانپزشک دریافت خواهند کرد. در نهایت پس آزمون از هر دو گروه به عمل خواهد آمد و نتایج دو گروه با یکدیگر مقایسه می گردد. (6) متغیر پیامد اصلی: افزایش کیفیت زندگی و پذیرش دارویی و کاهش میزان اضطراب

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز