تاثیر مداخله انحراف فکر با استفاده از عینک واقعیت مجازی بر میزان مصرف مورفین و اضطراب در بیماران پس از جراحی قلب: کارآزمایی بالینی تصادفی شده

تعیین تاثیر عینک واقعیت مجازی بر میزان مصرف مورفین و اضطراب در بیماران تحت اعمال جراحی قلب.

این کارآزمایی بالینی تصادفی یک سوکور شامل ۵۶ بیمار تحت عمل جراحی دریچه قلب خواهد بود که به صورت تصادفی با استفاده از بلوک‌های تصادفی به گروه مداخله واقعیت مجازی یا گروه کنترل اختصاص داده می‌شوند.

این کارآزمایی بالینی تصادفی در انستیتو قلب و عروق شهید رجایی تهران انجام خواهد شد. بیماران به صورت تصادفی به گروه مداخله یا گروه کنترل تقسیم می‌شوند که هر دو پروتکل‌های بیهوشی یکسانی دریافت خواهند کرد. این مطالعه یک سوکور خواهد بود و داده‌های مربوط به اضطراب، درد و متغیرهای بالینی جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل می‌شوند.

معیارهای ورود: بیماران ۱۸ تا ۶۵ ساله، پس از جراحی دریچه قلب، هوشیار، قادر به برقراری ارتباط، مسلط به زبان فارسی، بدون درد یا اختلال مزمن، و بدون اختلالات روانی یا فوبیا. معیارهای خروج: عدم تمایل به ادامه، وخامت حال، مرگ، هذیان پس از عمل، نیاز به پمپ بالون داخل آئورت، لغو/به تعویق افتادن جراحی، اختلالات آدرنال، سوء مصرف مواد یا عدم همکاری.

گروه مداخله: با استفاده از عینک واقعیت مجازی، مداخله حواس‌پرتی دریافت کردند. گروه کنترل: مراقبت‌های روزانه استاندارد را بدون هیچ مداخله اضافی دریافت کردند.

پیامدهای اولیه شامل مصرف مورفین و سطح اضطراب بود.

تصادفی‌سازی به صورت پیوسته و تصادفی انجام خواهد شد. بیماران واجد شرایط با استفاده از روش تخصیص بلوکی تصادفی به دو گروه تقسیم می‌شوند: گروه واقعیت مجازی (گروه A) و گروه کنترل (گروه B). لیست تصادفی‌سازی فقط در دسترس فرد مسئول آموزش بیماران خواهد بود و سایر پرسنل، از جمله جراح، متخصص بیهوشی، جمع‌آوری‌کنندگان داده‌ها یا آمارشناسان، از آن مطلع نخواهند بود.

این مطالعه از روش کورسازی یک‌سوکور یا جزئی استفاده خواهد کرد، که در آن جراح، متخصص بیهوشی، جمع‌آوری‌کنندگان داده‌ها و آمارگیران نسبت به گروه‌بندی کور هستند. تنها فردی که به لیست تصادفی‌سازی دسترسی خواهد داشت، مربی بیمار است. اگرچه بیماران از گروه‌بندی خود آگاه خواهند بود، اما پروتکل داروی بیهوشی یکسانی برای هر دو گروه اعمال خواهد شد تا عوامل مخدوش‌کننده بالقوه در طول ارزیابی به حداقل برسد.