مقایسه تأثیر تحریک الکتریکی عصب تیبیال خلفی با درمان‌های متداول در بهبود کنترل بی‌اختیاری مدفوع عملکردی احتباسی در کودکان

تعیین و مقایسه تأثیر تحریک الکتریکی عصب تیبیال خلفی با درمان‌های متداول در بهبود کنترل بی‌اختیاری مدفوع عملکردی احتباسی در کودکان

کارآزمایی بالینی با گروه های موازی، تصادفی ساده، کور نشده، 30 بیمار

این مطالعه در شهر زاهدان، کلینیک فیزیوتراپی بیمارستان خاتم بر روی کودکان مبتلا به بی اختیاری مدفوع احتباسی به صورت داوطلبانه انجام خواهد گرفت. بیماران به صورت تصادفی در یکی از گروههای درمانهای روتین و تحریک عصب تیبیال خلفی وارد خواهد شد. در این طرح کورسازی انجام نشده است.

معیارهای ورود: سن بالای 4 سال؛ داشتن حداقل دو مورد از معیارهای Rome IV؛ دریافت درمان رژیم دارویی و تغدیه ای حداقل سه ماه. معیارهای عدم ورود: عدم تمایل بیمار به درمان؛ ابتلا به بیماری‌های ارگانیک؛ داشتن سابقه جراحی روده؛ داشتن بی اختیاری ادرار همزمان با بی‌اختیاری مدفوع.

گروه کنترل: درمان های روتین شامل برنامه تخلیه روزانه، تمرینات کف لگن، تنفس دیافراگمی، رژیم غذایی؛ گروه مداخله: تحریک عصب تیبیال خلفی به اضافه درمان های روتین

شدت بی‌اختیاری مدفوع؛ فشار استراحت اسفنگتر مقعد؛ حداکثر فشار انقباض اسفنگتر مقعد؛ اولین حس رکتال؛ اولین حس دفع؛ احساس نیاز شدید به دفع

تصادفی سازی ساده بدین صورت که به تعداد بیمارانی که در هر گروه وجود دارد، نوع درمان (گروه درمانهای متداول و گروه تحریک الکتریکی عصب تیبیال خلفی) بر روی کاغذ نوشته می شود و هر کاغذ در درون یک پاکت در بسته قرار میگیرد. در ابتدای جلسه درمانی هر بیمار، یکی از پاکتها به صورت تصادفی توسط درمانگر برداشته می شود و بر اساس آن تکنیک درمان بیمار انتخاب می شود. در صورت خروج هر یک از بیماران از مطالعه، پاکت مربوط به گروه درمانی بیمار خارج شده، مجددا، جایگزین می شود و پاکتها مخلوط میگردند.