بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر تئوری خوکارآمدی بندورا بر احساس صلاحیت والدی مادران دارای نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان

تعیین تاثیر مداخله آموزشی مبتنی بر تئوری خوکارآمدی بندورا بر احساس صلاحیت والدی مادران دارای نوزاد نارس بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، یک سویه کور، استفاده از بلوک زمانی برای جلوگیری از انتقال اطلاعات، تصادفی شده با نرم افزار رندوم الوکیشن، بر روی 72شرکت کننده(36نفر آزمون و 36نفر کنترل)

محل انجام بخش مراقبتهای ویژه نوزادان بیمارستان شهید صدوقی یزد، آموزش به صورت فردی و گروهی با روش های سخنرانی، ایفای نقش، پرسش و پاسخ، تصاویر و گفت‌وگوی تعاملی، کورسازی یک سویه؛ آنالیزکننده داده ها، داده‌ها را به صورت کدگذاری‌شده دریافت میکند و ارزیابی کننده پیامد در اجرای مداخله دخالتی ندارد و از ترتیب تخصیص بی‌اطلاع است.

شرایط ورود :تمایل به شرکت در مطالعه، دارای سواد خواندن و نوشتن، سن حاملگی نوزاد 26 تا 37 هفته، بدون مشکل جسمی و روحی تأیید شده‌، عدم سابقه داشتن نوزاد نارس. شرایط عدم ورود: شـركت دربرنامه مداخله اي ديگر ، مادر عضو کادر درمان، تجربه حادثه ی ناگوار و طلاق در شش ماه گذشته، تظاهر جسمی بیماری مادرزادی در نوزاد.

گروه کنترل فقط مراقبت‌های روتین بخش را دریافت میکند و گروه آزمون، علاوه‌بر مراقبت‌های معمول، یک برنامه آموزشی مبتنی بر چهار بخش نظریه خودکارآمدی بندورا در چهار جلسه متوالی دریافت میکند.

میزان احساس صلاحیت والدی مادران

پژوهشگر با توجه به شرایط پذیرش و گرفتن رضایتنامه آگاهانه از مادرانی که نوزاد آنها در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بستری است، تعداد 72 مادر (36 نفر گروه مداخله و 36 نفر گروه کنترل) را باتوجه به معیارهای ورود و خروج، به روش تخصیص تصادفی با استفاده از نرم افزار رندم الوکیشن به گروه آزمون و کنترل تقسیم می کند. ابتدا نمونه گیری گروه آزمون و سپس نمونه گیری گروه کنترل انجام می شود. برای جلوگیری از انتقال اطلاعات بین دو گروه از بلوک زمانی استفاده می شود؛ به این صورت که پس از نمونه گیری گروه آزمون و انجام مداخله، صبر می کنیم تا گروه آزمون مرخص شوند، سپس نمونه گیری گروه کنترل را انجام می دهیم.

با توجه به ماهیت مداخله آموزشی، کورسازی کامل شرکت‌کنندگان امکان‌پذیر نیست. شرکت‌کنندگان عملاً قابل کور شدن نیستند چون مداخله آموزشی دریافت می‌کنند و تفاوت را متوجه می‌شوند. محقق نیز نمی‌تواند کور باشد، چون خودش آموزش را ارائه می‌دهد. مراقب بالینی نیز نمی‌تواند کور باشد چون معمولاً در جریان مراقبت روتین نوزاد است و با اینکه در ارائه آموزش نقشی ندارد، اما معمولاً از وضعیت مادران نسبتاً آگاه است. با این حال، کورسازی ارزیابی کننده پیامد و آنالیز کننده داده‌ها انجام خواهد شد. مادرانِ گروه مداخله و کنترل از فرضیه اصلی پژوهش و نحوه تخصیص آگاه نخواهند بود. فرد مسئول تحلیل آماری، داده‌ها را به صورت کدگذاری‌شده و با برچسب گروه A و گروه B دریافت می‌کند و از تخصیص گروه‌ها آگاه نخواهد بود. همچنین ارزیابی کننده پیامد در اجرای مداخله دخالتی ندارد و از ترتیب تخصیص نیز بی‌اطلاع خواهد بود. فردی که توالی تصادفی‌سازی را تولید می‌کند در فرایند جذب، جمع‌آوری داده‌ها یا تحلیل نقشی نخواهد داشت. این روش تا حد امکان سوگیری عملکرد و ارزیابی را کاهش می‌دهد.