اثر بخشی درمان پردازش شناختی در اختلال استرس پس از سانحه و بررسی مکانیسم تغییر علائم در طول درمان با روش تحلیل شبکه پویایی فردنگرانه: کارآزمایی بالینی

اهداف: 1. تعیین اثر بخشی درمان پردازش شناختی در اختلال استرس پس از سانحه 2. تعیین مکانیسم تغییر علائم در طول درمان با روش تحلیل شبکه پویایی فردنگرانه

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، یک سو کور و تصادفی سازی شده بر روی 45 بیمار است برای تصادفی ساری از روش بلوک های تصادفی با انتخاب توالی هر بلوک توسط نرم‌افزار R یا Excel انجام خواهد شد.

محل انجام در فضای کلینیک دانشگاه خواهد بود. ابتدا پیش آزمون و سپس تحلیل شبکه فردگرایانه انجام میشود. مداخله برای گروه آزمایش و ادامه ارزیابی و در آخر پس آزمون گرفته و تحلیل خواهد شد. کورسازی برای تحلیل گران و قسمت بررسی آماری است.

معیارهای ورود در پژوهش شامل: 1. تشخیص اختلال استرس پس از سانحه 2. عدم پیشینه شرکت در درمان پردازش شناختی 3. نداشتن اختلال مصرف مواد 4. حداقل سن 18 سال 5. داشتن حداقل سواد خواندن و نوشتن 6. نداشتن اختلال¬های روانپزشکی مزمن مثل اختلال دوقطبی، اختلالات طیف سایکوز و افکار خودکشی جدی معیارهای خروج شامل این موارد است: 1. عدم شرکت در بیش از 3 جلسه درمانی 2. شروع روان درمانی به تازگی یا در حین درمان 3. عدم تکمیل بیش از 50 درصد سوالات در بخش تحلیل شبکه¬ای فردنگرانه

گروه مداخله دریافت درمان پردازش شناختی گروه کنترل معمول دریافت درمان در آخر پژوهش

پیامد مطالعه بررسی شبکه علائم فردی و اثر بخشی درمان پردازش شناختی میباشد

روش تصادفی‌سازی برای تخصیص شرکت‌کنندگان به گروه‌های مطالعه، از روش تصادفی‌سازی بلوکی استفاده خواهد شد تا تعادل تعداد افراد بین گروه‌های آزمایش و کنترل در طول فرآیند نمونه‌گیری حفظ شود. تصادفی‌سازی بلوکی به ویژه در مطالعات با حجم نمونه نسبتاً کوچک، مانند مطالعه حاضر، اهمیت دارد تا از تجمع تعداد شرکت‌کنندگان در یک گروه جلوگیری شود و ویژگی‌های پایه‌ای شرکت‌کنندگان بین گروه‌ها متعادل بماند. جزئیات روش: اندازه بلوک: با توجه به نسبت تخصیص 2:1 (گروه آزمایش: 30 نفر، گروه کنترل: 15 نفر)، بلوک‌ها شامل 3 شرکت‌کننده خواهند بود، به طوری که در هر بلوک، 2 نفر به گروه آزمایش و 1 نفر به گروه کنترل اختصاص می‌یابند. تولید توالی تصادفی: برای هر بلوک، ترتیب تخصیص شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی تعیین خواهد شد. به عنوان مثال، در یک بلوک سه‌نفره، توالی ممکن می‌تواند به صورت: آزمایش–کنترل–آزمایش کنترل–آزمایش–آزمایش آزمایش–آزمایش–کنترل باشد. انتخاب توالی هر بلوک توسط نرم‌افزار R یا Excel انجام خواهد شد. انجام تصادفی‌سازی: پس از تولید توالی بلوک‌ها، هر شرکت‌کننده به ترتیب ورود به مطالعه، بر اساس بلوک و توالی تصادفی اختصاص خواهد یافت. به این ترتیب تضمین می‌شود که تعداد شرکت‌کنندگان در هر گروه همواره مطابق با نسبت مشخص شده باقی بماند و تعادل ویژگی‌های پایه‌ای حفظ شود. محرمانگی و کدگذاری: برای حفظ بی‌طرفی مطالعه، توالی تصادفی توسط یک پژوهشگر مستقل آماده شده و کدهای گروه‌ها در پاکت‌های مهر و موم شده یا سیستم الکترونیکی رمزگذاری می‌شود تا همکارانی که مداخله را اجرا می‌کنند، از تخصیص گروه‌ها مطلع نباشند. مزیت این روش: تصادفی‌سازی بلوکی باعث می‌شود تا در طول اجرای مطالعه، گروه‌ها از نظر تعداد و متغیرهای پایه‌ای مهم تقریباً برابر باشند و خطای ناشی از تخصیص نامتعادل کاهش یابد.

با توجه به ماهیت مداخله، کورسازی کامل شرکت‌کنندگان و ارائه‌دهندگان مداخله امکان‌پذیر نیست. با این حال برای کاهش سوگیری، کورسازی ارزیاب پیامد و تحلیل‌گر آماری به‌صورت کامل رعایت خواهد شد. بدین منظور: محقق مسئول جذب نمونه‌ها فقط پس از تأیید واجد شرایط بودن هر شرکت‌کننده، از طریق پاکت مهروموم‌شده یا سیستم متمرکز الکترونیکی، از تخصیص گروهی مطلع می‌شود و سایر اعضای تیم تحقیق به توالی تخصیص دسترسی ندارند. ارزیاب پیامدهای اولیه و ثانویه (فردی که اندازه‌گیری‌ها و جمع‌آوری داده‌ها را انجام می‌دهد) از گروه‌بندی شرکت‌کنندگان بی‌اطلاع است و در تمام مراحل فقط با کد ناشناس (ID) کار می‌کند. تحلیل‌گر آماری داده‌ها را پس از کدگذاری دریافت کرده و تا پایان تحلیل نهایی از تخصیص گروهی بی‌خبر خواهد بود. در صورت بروز هرگونه حادثه یا نیاز بالینی ضروری، امکان افشای کورسازی تنها با تأیید کمیته و ثبت دلیل وجود خواهد داشت. برای اطمینان از صحت فرایند، در پایان مطالعه از ارزیاب پیامد و تحلیل‌گر پرسش استاندارد «گروه مورد حدس» گرفته می‌شود تا موفقیت کورسازی ارزیابی گردد.

اطلاعات بیشتری وجود ندارد