اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر افکار نا کار آمد و خودتمایزیافتگی با نشانه های اختلالات اضطرا بی در نوجوانان

تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر افکار نا کار آمد و خودتمایزیافتگی با نشانه های اختلالات اضطرا بی در نوجوانان

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی ، یک سویه کور ، تصادفی شده، بر روی 30 نوجوان . برای تصادفی سازی از فانکشن rand نرم افزار اکسل استفاده شد.

نحوه انجام: مطالعه به‌صورت نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل، با نمونه‌گیری در دسترس و تخصیص تصادفی در مراکز مشاوره معتبر اهواز انجام می‌شود. محل انجام: مراکز مشاوره و کلینیک‌های روان‌شناسی دارای مجوز در شهر اهواز.

شرایط ورود: نوجوانان ۱۲-۱۸ سال با تشخیص اختلال اضطرابی (DSM-5)، رضایت آگاهانه و عدم مصرف داروهای مؤثر. شرایط عدم ورود: اختلالات شدید روان‌پزشکی، ناتوانی ذهنی یا مشارکت همزمان در پژوهش‌های دیگر.

گروه مداخله: دریافت ۱۲ جلسه درمان شناختی-رفتاری (CBT) ساختاریافته (هفتگی، ۶۰ دقیقه) با محوریت شناسایی و اصلاح افکار ناکارآمد و بهبود خودتمایزیافتگی. گروه کنترل: دریافت مداخله غیراختصاصی (مثل آموزش روانی عمومی در مورد اضطراب، بدون تکنیک‌های فعال CBT) یا لیست انتظار (در صورت عدم امکان ارائه مداخله جایگزین).

افکار ناکارآمد، خودتمایزیافتگی، علائم اضطراب.

در این مطالعه، تصادفی‌سازی به روش بلوکی (Block Randomization) با استفاده از نرم‌افزار SPSS انجام می‌شود. شرکت‌کنندگان بر اساس شدت علائم اضطراب (با پرسشنامه GAD-7) و جنسیت به بلوک‌های ۴ نفره تقسیم شده، سپس به‌صورت تصادفی به گروه‌های مداخله (CBT) و کنترل (لیست انتظار) اختصاص می‌یابند. پنهان‌سازی تخصیص (Allocation Concealment) با پاکت‌های مهروموم شده تضمین می‌شود.

شرکت‌کنندگان و درمانگر از گروه‌بندی آگاه هستند، اما چون ارزیابان بی‌اطلاع‌اند، این روش کورسازی یک‌سویه محسوب می‌شود.