تاثير مشارکت خانواده مبتنی بر تحریکات عاطفی بر بهبودی سطح هوشياري بیماران ضربه مغزی

اهداف: هدف مطالعه تعيين اثربخشي مشارکت خانواده مبتنی بر تحریکات عاطفی بر بهبودی بیماران ضربه مغزی بستری در بخش مراقبت های ویژه مي باشد. طراحي: اين مطالعه به صورت تركيبي ادغام شده صورت مي گيرد كه بخش كمي مطالعه از نوع كارآزمايي باليني مي باشد كه حداقل60 بیمار ضربه مغزی در سه گروه (مداخله، کنترل و دارونما) به روش نمونه گيري جايگشتي به صورت تصادفی تخصیص داده می شوند. اين مطالعه به صورت سه سو كور مي باشد كه بيمار، پژوهشگر و تحليل كنندگان اطلاعات از نوع مداخله اي كه بيمار دريافت مي كند، آگاهي ندارند. نحوه انجام: در گروه مداخله مشارکت خانواده در قالب ملاقات های منظم و برقراری ارتباط تعریف شده با بیمار در دو نوبت صبح و بعدازظهر در طي 7 روز، توسط یک عضو نزدیک خانواده و درگروه دارونما همین مداخله توسط یک فرد ناآشنا انجام شده و در گروه کنترل ملاقات به صورت معمول بخش های مراقبت ویژه( ازپشت پنجره) انجام خواهد شد. شركت كنندگان: معيارهاي ورود شامل بيماران ضربه مغزي كه داراي سطح هوشياري بر اساس معيار كماي گلاسكو بين 5 تا 8 دارند و خانواده اين بيماران بايد عضو درجه يك بيمار(پدر، مادر، خواهر، برادر، فرزند، همسر) باشند و معيارخروج از مطالعه شامل فوت بیمار، انتقال بیمار به سایر مراکز در حین مطالعه، انجام عمل جراحی در حین مطالعه مي باشد. متغيرهاي پيامد اصلي: قبل و بلافاصله بعد از مداخله سطح هوشیاری بیماران با دو ابزار گلاسکو کوما و مقیاس بهبودی از کوما اندازه گیری خواهد شد.

دانشگاه تربيت مدرس