مقایسه تاثیر تمرینات ورزشی پایداری دهنده ستون مهره ها و تمرینات ورزشی عمومی بر پایداری کمر بیماران کمردرد مزمن غیراختصاصی با استفاده از یک مدل بیومکانیکی(بر اساس فعالیت الکترومیوگرافی عضلات)

هدف: در مورد تمرینات ورزشی ثبات دهنده مرکزی اختلاف نظر وجود دارد. برخی معتقدند این تمرینات اثر ویژه ای بر روی کمردرد نداشته و فقط مانند سایر ورزشها اثر فیزیولوژیک مفید دارد.مطالعاتی که این تمرینات را ارزیابی کرده اند متغیرهای پیامدی چون درد، ناتوانایی و کیفیت زندگی وابسته به سلامتی را سنجیده اند و مطالعه ای مرتبط با پایداری کمر یافته نشد . از آنجا که هدف این تمرینات افزایش پایداری کمر توسط بهبود انقبلض عضلات لوکال کمر است بررسی پایداری کمر در آن اهمیت دارد. ما تصمیم گرفتیم با استفاده از یک مدل بیومکانیکی بر پایه ای ام جی، پایداری کمر را ارزیابی نماییم. طراحی مطالعه: تصادفی، مرحله دو کارآزمایی روش انجام مطالعه: بیماران مراجعه کننده به بخش فیزیوتراپی بیمارستان حضرت رسول تهران در طرح وارد میشوند. معیارهای ورود شرکت کنندگان: کمردرد مزمن غیراختصاصی و شدت درد 6-3 و معیار خروج: وجود نارسایی و سایر مشکلات ستون فقرات مداخلات: نمونه ها بطور تصادفی در یکی از گروهای 1- تمرینات ثبات دهنده مرکزی و 2- تمرینات عمومی تقسیم میشوند. هر دو پروتکل بر اساس مطالعه اقای کومونتاکیس در سال 2005 تنظیم شده اند. تمرینات به مدت 6 هفته (سه جلسه در هفته) و مجموعا 16 جلسه ادامه دارد. متغیرپیامد اصلی: با ثبت سیگنال ای ام جی عضلات تنه (راست و مایلهای شکمی، لانجیسموس و ایلیوکوستالیس) و با استفاده از معادلات بیومکانیکی ما میتوانیم نیرو و سفتی عضلانی را تخمین بزنیم. شاخص پایداری به دست امده با این مدل متغیرپیامد اصلی ما ست.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران