مقایسه تمرینات قدرتی-تعادلی، تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی و تمرینات ترکیبی بر پلاستیسیته عصبی، کیفیت زندگی، تعادل و خطر سقوط در بیماران پارکینسون

هدف از این مطالعه ارزیابی تأثیر تمرینات قدرتی-تعادلی، تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی و تمرینات ترکیبی بر پلاستیسیته عصبی، کیفیت زندگی، تعادل و خطر سقوط در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون است.

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی با گروه‌های موازی و تصادفی‌شده است که شامل سه گروه مداخله و یک گروه کنترل می‌باشد. تصادفی‌سازی با استفاده از توالی تصادفی تولید شده توسط کامپیوتر انجام می‌شود و طراحی مطالعه به‌صورت دو سویه کور برای ارزیابی پیامدها است. شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی به گروه‌ها اختصاص داده می‌شوند و پیامدها قبل و بعد از 8 هفته مداخله اندازه‌گیری می‌شوند.

محل انجام مطالعه، آزمایشگاه بیومکانیک دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی می‌باشد.

شرایط ورود به مطالعه شامل بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون که تشخیص آنها توسط پزشک متخصص تایید شده باشد؛ سن بین 50 تا 70 سال؛ علائم متوسط تا شدید بر اساس مقیاس UPDRS-III؛ و توانایی انجام تمرینات فیزیکی است. شرایط عدم ورود شامل افرادی است که به اختلالات عصبی دیگر، بیماری‌های قلبی، ریوی یا کلیوی شدید مبتلا هستند یا مشکلات عضلانی-اسکلتی دارند که مانع از انجام تمرینات می‌شود.

گروه کنترل: هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نمی‌کند و تحت درمان معمول قرار می‌گیرد. گروه مداخله اول (تمرینات قدرتی-تعادلی): تمرینات قدرتی و تعادلی به مدت ۸ هفته، سه بار در هفته، شامل استفاده از وزنه‌های مقاومتی و تمرینات تعادلی مانند ایستادن روی تخته تعادل. گروه مداخله دوم (تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی): استفاده از سیستم‌های واقعیت مجازی برای تمرینات تعادلی و حرکتی، سه بار در هفته به مدت ۸ هفته، هر جلسه ۳۰ دقیقه. گروه مداخله سوم (تمرینات ترکیبی): ترکیب تمرینات قدرتی-تعادلی و تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی، هر کدام به مدت ۳۰ دقیقه، سه بار در هفته برای ۸ هفته.

متغیرهای پیامد اصلی عبارتند از: پلاستیسیته عصبی ، کیفیت زندگی ، تعادل ، و خطر سقوط.

پس از ارزیابی اولیه بیماران، تصادفی‌سازی بر اساس بلوک‌های چهارگانه انجام شد. بیماران به طور تصادفی از طریق بلوک‌های تصادفی چهارگانه در یکی از دو گروه قرار می‌گیرند. یکی از اعضای تیم تحقیق که در انتخاب نمونه‌ها دخالت ندارد، توالی تخصیص تصادفی را با کمک برنامه تحت وب (randomizer.org) تعیین کرده است. از پاکت‌های نامه غیرشفاف مهر و موم شده با توالی تصادفی برای پنهان‌سازی تخصیص استفاده خواهد شد.

در این مطالعه فرد ارزیابی کننده پیامد کور می باشد، به این صورت که او از نحوه تخصیص ازمودنی ها در گروه ها و اینکه هر گروه از آزمودنی چه مداخله درمانی را دریافت میکنند اطلاعی ندارند. تا از این طریق در هنگام ارزیابی قبل و بعد از دوره پروتکل در قضاوت های خود دچار اشتباهاتی به نفع مداخله درمانی خاصی نشوند