بررسی اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر میزان افکار خودکشی، انتقاد از خود، انزجار از خود و انعطاف ناپذیری روانشناختی در افراد دارای افکار خودکشی

تعیین اثربخشی طرحواره درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر میزان افکارخودکشی، خودانتقادی، انزجارازخود و انعطاف ناپذیری روانشناختی افراد دارای افکارخودکشی

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، یک سویه کور، تصادفی شده، فاز بر روی 50بیمار. برای تصادفی سازی ازجدول اعداد تصادفی استفاده می شود.

محل انجام مراکز مشاوره، مطالعه یک سو کور که جمع اوری اطلاعات پرسشنامه توسط شخص دیگری انجام می شود، برروی گروه مداخله درمان طرحواره درمانی مبتنی برذهن اگاهی اجرا می شود

معیار ورود: افراد دارای افکار خودکشی (نمره 14- 4 در پرسشنامه افکار خودکشی بک ) سن بالای 18 سال و حداکثر سن 50 سال داشتن حداقل سواد خواندن و نوشتن داشتن رضایت آگاهانه برای شرکت در پژوهش داشتن انگیزه و رضایت برای شرکت در پژوهش عدم مصرف مواد نداشتن برنامه ای برای اقدام به خودکشی معیار خروج: داشتن برنامه ای برای اقدام به خودکشی بروز اقدام به خودکشی نیاز به هرگونه تغییر در روند درمانی عدم تمایل به همکاری

گروه مداخله و کنترل شامل افراد دارای افکار خودکشی که در پرسشنامه بک نمره 14-4 دریافت می کنند

این مطالعه بررسی می کند ایا طرحواره درمانی مبتنی برذهن اگاهی می تواند افکارخودکشی، خودانتقادی، انزجارازخود، انعطاف ناپذیری شناختی را در افراد دارای افکارخودکشی کاهش دهد و انتظار می رود نمرات افکارخودکشی و خودانتقادی و انزجار از خود کاهش یابد و نمره انعطاف پذیری افزایش یابد.

در این پژوهش، جهت تخصیص شرکت‌کنندگان به دو گروه آزمایش (دریافت‌کننده طرحواره‌درمانی مبتنی بر ذهن‌ آگاهی) و کنترل، از روش تصادفی‌ سازی ساده با استفاده از جدول اعداد تصادفی استفاده شد. ابتدا فهرستی از شرکت‌ کنندگان واجد شرایط تهیه گردید و به هر فرد یک شماره اختصاص داده شد. سپس با انتخاب یک نقطه شروع به‌صورت تصادفی از جدول اعداد تصادفی، اعداد به‌ ترتیب خوانده شدند. بر اساس زوج یا فرد بودن اعداد، افراد به گروه آزمایش یا کنترل تخصیص داده شدند (اعداد زوج برای گروه آزمایش و اعداد فرد برای گروه کنترل). این روش به‌ منظور جلوگیری از سوگیری در تخصیص و افزایش اعتبار داخلی پژوهش اجرا شد.