اثر رهاسازی فعال و رهاسازی نقاط ماشه ای بر درد، ناتوانی و قدرت عضلات گردن در دانشجویان دختر مبتلا به گردن درد مزمن غیر اختصاصی

هدف مطالعه حاضر اثر رهاسازی فعال و رهاسازی نقاط ماشه¬ای بر درد، ناتوانی و قدرت عضلات گردن در دانشجویان دختر مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی می باشد

این مطالعه به‌صورت کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده با سه گروه (تمرینات رهاسازی فعال، تمرینات رهاسازی میوفاشیال و گروه کنترل) به مدت ۲ هفته و هر هفته ۳ جلسه طراحی شده است.

دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه رازی کرمانشاه

شرایط ورود شامل : جنسیت و وضعیت تحصیلی: شرکت‌کنندگان باید دانشجویان دختر در محدوده سنی مشخص (مثلاً 25 تا 35 سال) باشند تشخیص درد: داشتن درد مزمن غیراختصاصی گردن به مدت حداقل ۳ ماه که توسط پزشک تأیید شده باشد. سطح درد: داشتن حداقل سطح مشخصی از درد (مثلاً امتیاز ۳ یا بیشتر در مقیاس درد بصری VAS). و شرایط عدم ورود شامل :بیماری‌های زمینهای: وجود بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید، فتق دیسک گردن، یا آسیب‌های ساختاری شدید در ناحیه گردن. سابقه جراحی: سابقه جراحی در ناحیه گردن یا ستون فقرات. مشکلات عصبی: وجود علائم عصبی مانند گزگز، بی‌حسی یا ضعف عضلانی پیشرونده در اندام‌های فوقانی.

گروه اول به مدت دو هفته و در شش جلسه تمرینات رهاسازی فعال (ART) را انجام می‌دهند که شامل کشش عمیق عضله ذوزنقه‌ای و حرکات گردن است. گروه دوم در همین مدت تمرینات رهاسازی میوفاشیال (MFR) را دریافت می‌کنند که شامل اعمال فشار و حرکات خاص گردن می‌شود، در حالی که گروه سوم به‌عنوان کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نمی‌کند.

درد، ناتوانی و قدرت عضلات گردن

در مطالعه حاضر، برای اطمینان از اختصاص تصادفی شرکت‌کنندگان به گروه‌ها، از روش تصادفی‌سازی ساده استفاده شد. به این منظور، ابتدا به هر شرکت‌کننده یک شماره شناسایی منحصر به فرد اختصاص داده شد. سپس، با استفاده از یک جدول اعداد تصادفی که به صورت کامپیوتری تولید شده بود، شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی و بدون هیچ گونه مداخله ذهنی محقق، به یکی از دو گروه (گروه مداخله یا گروه کنترل) تخصیص داده شدند. این فرآیند تضمین می‌کند که هر شرکت‌کننده شانس برابری برای قرار گرفتن در هر یک از دو گروه داشته باشد و هیچ عامل سوگیری در نحوه تقسیم‌بندی نقش نداشته باشد.

در مطالعه حاضر، از روش کورسازی یک‌سویه (Single-Blind) استفاده شده است. در این روش، شرکت‌کنندگان اطلاعی از قرار گرفتن خود در گروه مداخله یا گروه کنترل نخواهند داشت. این اقدام به منظور کاهش تأثیر انتظارات ذهنی و سوگیری‌های شخصی شرکت‌کنندگان بر نتایج پژوهش انجام می‌شود. با این حال، محققینی که مداخلات (مانند تمرینات هوازی یا سایر پروتکل‌ها) را اجرا می‌کنند، از تقسیم‌بندی گروه‌ها مطلع خواهند بود. برای اطمینان از کارایی این روش کورسازی، از شرکت‌کنندگان در طول مطالعه درخواست می‌شود که از بحث درباره گروه‌بندی خود با دیگران خودداری کنند. همچنین، دستورالعمل‌های مشابه و استاندارد برای هر دو گروه ارائه می‌شود تا احساس تفاوت بین گروه‌ها در شرکت‌کنندگان به حداقل برسد. این رویکرد به کاهش خطاهای ناشی از سوگیری شرکت‌کنندگان کمک می‌کند و اعتبار علمی مطالعه را افزایش می‌دهد.

کلیه داده ها در SPSS ثبت خواهد شد و قابل ارایه می باشند.

شروع دسترسی 9 ماه پس از چاپ کلیه مقالات

فقط برای محققین شاغل در مؤسسات دانشگاهی و علمی در دسترس خواهد بود.

همه ی داده ها برای استناد کردن می توانند استفاده شوند.

Moghadamhanan@gmail.com

اگر توضیحات نیاز به داده ها متقاعد کننده باشد به مدت سه روزه تحویل داده خواهد شد.