مقايسه اثر درماني پردنيزولون، آسيكلووير و تركيب اين دو بر روي ميزان بهبودي فلج ايدئوپاتيك عصب صورت

فلج ايدئوپاتيك عصب صورتي، شايعترين علت اكتسابي و حاد و غيرضربه اي فلج عصب صورت مي باشد كه معمولا يكطرفه است. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير استفاده از آسيكلووير و پردنيزولون به تنهايي و به همراه هم در بهبود فلج عصب صورتي مي باشد. طراحي: براي اين كار مطالعه اي تصادفي و بدون استفاده از دارو نما طراحي گرديد. معيارهاي ورود و خروج: بر اين اساس كليه بيماران بالاي ده سال كه مبتلا به فلج يك طرفه عصب صورت بودند وارد مطالعه شدند و از بين انها تمامي بيماراني كه علتي براي فلج انها يافت مي شد و/يا بيش از 7 روز از شروع فلج آنها گذشته بود، از مطالعه خارج مي گشتند.حجم نمونه براب با 180 نفر تعيين شد.نحوه انجام: كليه بيماران بر اساس معيارهاي House-Brackmann درجه بندي مي شدند و سپس به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند. مداخلات: به يك گروه به ميزان 1 ميلي گرم بر كيلوگرم به مدت 15 روز پردنيزولون داده مي شد كه در طي اين مدت دارو به تدريج كاهش يافت و گروه دوم به ميزان 400 ميلي گرم هر 5 ساعت آسيكلووير به مدت 10 روز دريافت كردند و گروه سوم تركيبي از اين دو دارو را دريافت كردند. سپس هر 15 روز يك بار تا 3 ماه بيماران پيگيري شدند و ميزان معيار House-Brackmann براي آنان ثبت گرديد. متغير پيامد اصلي: پيامد اوليه مورد انتظار ما در اين مطالعه كاهش ميزان معيار House-Brackmann است

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي اراك