مقايسه اثر آميودارون و ديگوكسين در كنترل فيبريلاسيون دهليزي با سرعت بالا

هدف: بررسی آميودارون در كنترل فيبريلاسيون دهليزي(AF) با سرعت بالا در مقایسه با ديگوكسين است. جمعيت مورد مطالعه بیماران مراجعه کننده به اورژانسهای بیمارستانهای امام حسین و شهدای تجریش میباشند. مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی يك سويه كور، بلوک بندی شده و چند مركزي میباشد معيارهاي ورود: بيماران دچارAF با ضربان بالاي 110 بار در دقیقه . معيارهاي خروج: علايم حياتي ناپايدار، سن كمتر از 18 سال، عدم ابتلا به نارسایی قلبی، نارسایی شدید کبدی یا کلیوی، عدم تمایل بیمار به همكاري. حجم نمونه 108 نفر است، که به دو گروه با و بدون سابقه AF تقسيم ميشود و هر گروه نیز به طور تصادفی و مستقل تحت درمان با آمیودارون یا دیگوکسین قرار میگیرد. آميودارون mg 150 وریدی درعرض10 دقیقه و پس از یک ساعت، 50 میلی گرم درساعت بمدت 3 ساعت و 25 میلی گرم درساعت برای 8 ساعت بعد داده میشود ديگوكسين به صورت mg 5/.به عنوان دوز ابتدایی وبعد mg 25/.درساعات دوم و چهارم مداخله به صورت تزریق وریدی آهسته قرار ميگيرند. هدف کاهش ضربان به کمتر از 100 بار در دقیقه می باشد. بيماران از نظر زمان كنترل ریت و عوارض احتمالي( افت فشارخون بیش از 20 میلیمتر جیوه، افت ضربان قلب به کمتر از 60 بار در دقیقه و بروز هر آریتمی دیگر)بررسي ميشود

دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی